Onderweg naar Griekenland

Gepost door: Corry Gepost op: 21 maart 2006 | 0 Reacties

Tags: ,

Na een hectische laatste week van voorbereidingen gaat de reis dan nu echt beginnen. Zaterdagochtend nog de laatste zaken in tassen doen, spullen in de auto proppen (ik wist niet dat we zo’n kleine kofferbak hadden; er gingen toch altijd 14 bananendozen in?) en nog even wat foto’s maken van het vertrek. En natuurlijk nog een laatste knuffel voor de twee katten die al de hele ochtend zenuwachtig zijn. Rond 12.00 uur gaan we dan toch op pad.
Eerste halte: Trier. Voordat we daar zijn, moeten zo’n 350 km overbrugd worden. Waarvan het grootste deel door België, wat natuurlijk een avontuur op zich is! Het wegdek van de snelweg tussen Antwerpen en Luik lijkt nog het meest op een patchworkkleed met rafels. Het wegenfonds zal nodig weer wat geld moeten vrijmaken om hier iets fatsoenlijks van te maken. Maar ja, misschien hoort het er wel bij. Tenslotte heeft het ook iets bekends, zoals trouwens deze hele eerste etappe. Een paar weken geleden zijn we wezen shoppen in Aken, nu dus iets verder, naar Trier.


Ook in Trier wijst niets erop dat ik ruim viereneenhalve maand onderweg zal zijn. Het is gewoon vertrouwd in de stad. We winkelen wat, drinken koffie bij Louisiana (met zóesje..) en eten tot slot bij Coyote Café. Net als vele malen eerder. Wat ik wel opmerkelijk vind, is dat ik rond half 9 al óm val van de slaap. En het is zaterdagavond, in zo’n leuke stad, dat kan toch niet waar zijn??
Het vervolg van deze etappe begint de volgende ochtend, iets na half 9 in de ochtend. Een superontbijt achter de kiezen, heerlijk zonnig weer (onbewolkt, 4 graden zegt de autotermometer) rijden we richting Basel. De routeplanner van Mappy geeft weer allerlei onbegrijpelijke adviezen. Geef mij maar een ouderwetse wegenkaart. Die diep ik dan ook gauw op uit mijn tas en vergelijk Mappy met het wegennet dat ik dan voor me zie. Oké, met de route is niks mis, dus vooruit.

We rijden over lange, vrij lege wegen door Duitsland en al snel Frankrijk. Prima stuk om wat uit te rusten. Deze nieuwe auto beschikt over cruise control. Dát moet ik op deze weg natuurlijk even uitproberen. Wow, bijzonder gevoel hoor. Kilometerteller op 140, en relaxed achterover leunen met je voet in de buurt van de rem (dat toch wel..). Sturen hoeft hier ook nauwelijks, we moeten toch rechtdoor, in elk geval tot Straatsburg. En daarna richting Basel.
Een heel stuk weg heeft een bijzondere middenberm, namelijk een rij rubberen paaltjes op onregelmatige afstand van elkaar. Je mag hier duidelijk niet inhalen, maar ik krijg toch de neiging om wat slalom te oefenen! Bij Basel staan zo’n 6 man en een hond op ons te wachten (en op nog vele anderen). En ze zijn streng, we móeten het autobaanvignet plakken, niet in een hoesje bevestigen. Ahum, was zo handig om het weer verder te geven na onze terugkomst. Helaas. Tot aan Milaan volgt een rustige en heel indrukwekkende route. Prachtig om tussen deze immense bergen te rijden. Het tunnelrijden went al gauw, zodat zelfs de Gotthardtunnel een makje wordt. De wegen zijn ook prima, sneeuw ligt aan de zijkant. Je ziet dat het de laatste dagen enorm heeft gedooid. De rondweg rond Milaan is heel druk. En we zijn op zoek naar een hotel, die combinatie is best lastig. Dus we missen wat afslagen naar hotels. Uiteindelijk vinden we er eentje aan de rand van Piacenza. Het restaurant dat ze ons adviseren, restaurant Barbarossa, ligt 2 km verder. Wel ja, na een dag van 800 kilometer kunnen die 2 er ook nog wel bij. Het blijkt een echte Italiaanse osteria te zijn, zo’n uitgegroeid huiskamerrestaurantje met la Mamma in de keuken. Heerlijke pizza gegeten en ons Italiaans geoefend. Ik was weer al vergeten dat men in Italië weinig Engels spreekt!

De volgende ochtend kom ik erg in de verleiding om er een dagje Milaan aan vast te knopen. Lijkt me een geweldige stad om te zien. Maar Syl is onverbiddelijk, we gaan vandaag naar Ancona.. Wat overigens niet meevalt, want de route door Piacenza is een bijzondere. We komen al snel op een stuk terrein met wegen wat nog het meest wegheeft van een maanlandschap waarin maanauto’s mogen oefenen. Overal grind, zand, stenen en gaten in het provesorische wegdek. Wegen zijn nauwelijks als zodanig herkenbaar. Om ons heen rijden zandauto’s en cementmolenauto’s. En toch staan er echt piepkleine bordjes ‘Parma’, de richting die we op moeten. We trekken ons dus maar niets aan van het werkverkeer en volgen onverstoorbaar de borden. Ik voel me net een opzichter op een werkterrein! Na een minuut of 10 blijkt het toch goed te komen en volgt een ‘echte’ weg. Eenmaal op de snelweg blijken Italianen ware snelheidsduivels te zijn. Bij elke verplichte kilometerstand wordt gemiddeld 50 km opgeteld. We passen ons maar enigszins aan om geen gevaar op de weg te zijn. Op de rechterrijstrook rijden uitsluitend vrachtauto’s (die overigens ook tussen de 100 en 120 km scheuren), op de middenstrook rijdt men 130 km/uur en op de linkerstrook vliegen de auto’s met een vaartje van zo’n 160 km/uur voorbij. Het is ongelooflijk dat dit toch goed blijkt te gaan, we zien geen ongelukken onderweg.
Vanaf de afslag naar Rimini wordt het landschap Toscaanser en krijg ik echt het gevoel ‘op vakantie te zijn’.Ancona lijkt een chaos van afslagen, wegen en bruggen, maar door consequent het bord met het bootje te volgen belanden we toch rond 13.30 uur bij de haven. Daar vertrekt net de Superfast Ferries, een boot die we eerst wilden nemen. Maar omdat er ook een om 19.00 vertrekt, hadden we al besloten die te nemen. Helaas, vandaag vaart deze niet. We kiezen uit de twee andere opties de meest aantrekkelijke (lees goedkoopste), die bovendien ook in Griekenland zelf veel goede veerdiensten onderhoudt. Met Minoan Highspeed varen we dan om 17.00 uur richting Griekenland. We rekenen uit dat we zo’n 21 uur aan boord moeten doorbrengen. Daarvan zullen we er zo’n 8 slapen, 2 eten, 3 lezen, 2 rondjes lopen, 2 uur internetten (want Wifi-kaart van 2 uur gekocht) en dan nog wat uren reserve. Wat doe je als je alles al hebt gedaan?? Gelukkig is de onderbreking in de haven van Igoumenitsa een leuke. In de zon op het dek kijken we naar de bedrijvigheid. Heerlijk om een warm zonnetje te voelen. Greece, here I come…


 

 

Plaats je reactie

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments