Na negentien weken weer thuis... Wénnen hoor!

Gepost door: Corry Gepost op: 10 augustus 2006 | 0 Reacties

Tags: ,

Zondagavond logeren we in Luzern, een prachtige oude stad aan het Vierwoudstedenmeer, in Zwitserland. De reis er naar toe was behoorlijk druk en filerig, vooral voor de Gotthardtunnel. Het is nog steeds warm, maar als we 's avonds heerlijk zitten te eten op het terras van ons hotel, begint het waanzinnig te hozen. Rennen....! Het hotel is van alle luxe voorzien dus de rest van de avond (na elven) wordt gevuld met bad, boek en internet.
Maandagochtend vertrekken we na een ontbijtje aan het water met koffie en gipferli richting Trier. Helaas, alweer overal files. Nooit meer in de zomer op reis... Niettemin, we zijn op tijd in Trier voor een wijntje op een nog zonnig terras en genieten volop van deze laatste vakantieavond. Het voelt nu al vreemd moet ik zeggen. Trier is al bijna thuis, niet zo vakantieachtig. Hier ga ik zo vaak naar toe, en op de een of andere manier lijkt het nu al weer heel gewoon om hier te zijn. En als we dinsdagavond rond half zeven Middelburg binnenrijden, heb ik ook niet het gevoel bijna vijf maanden weg geweest te zijn! Het is allemaal heel gewoon en heel vertrouwd. Net of ik er vorige week ook gewoon was. Jeetje, wat érg eigenlijk! Waar is mijn reisgevoel gebleven?


Het is nu woensdag 9 augustus, en ik ben een weekje thuis. De tassen en koffers zijn uitgepakt, cadeautjes zijn uitgedeeld. Ik ben al de stad in geweest, bij een aantal mensen op bezoek geweest, heb allerlei telefoontjes gehad, diverse mailtjes beantwoord en de eerste afspraken staan alweer in mijn agenda. Enigszins spijtig en weemoedig kijk ik naar de lege bladzijden van de afgelopen maanden. Op papier leeg, maar boordevol in mijn hoofd... Ik lees alle bijdragen aan dit weblog nog eens door. Wat is het véél! Vooral de maanden maart t/m juni waren boordevol nieuwe ervaringen. En dan komt het toch allemaal wel weer terug. Het heerlijke gevoel van vrijheid, het genieten van het land, klimaat, mensen, eten, wijn, mooie dingen die ik heb gezien, bijzondere ervaringen, enzovoort. Wat een land, en wat heb ik genoten. En hoe graag wil ik weer terug. Deze manier van reizen is heerlijk. En verslavend. Je wilt alleen maar wéér! Maar eerst de foto's uitzoeken, een CD'tje samenstellen voor bezoekers, evenals een fotoboek. Wat vergrotingen uitzoeken om elke dag weer even terug te blikken. En mijn Grieks bij gaan houden, wat een hele klus is... 

Missen
Iemand vroeg mij wat ik nu het meest zou gaan missen. Ik heb daar eens even over nagedacht. Volgens mij zovéél! Het heerlijke klimaat, het warme zeewater, het lekkere fruit, de zwoele zomeravonden, de ferryboot-drukte aan de haven, het Grieks gekwetter op de terrassen, de aardige mensen overal, de krijsende cicaden in de bomen, de turquoise zee, de periptero's waar ik zaterdags iets te lezen ging halen,  de koulourí's die zo lekker zijn als ontbijt, de doorkijkjes in de kleine stadjes, de uitzichten in de bergen, de ouzo met hapjes, de wijn. Maar ook het niet voor te stellen zo chaotische verkeer, de overal neergegooide auto's op onmogelijke plaatsen, de behendigheidsproef die je daardoor aflegt in je auto, de smeltende hitte overdag, het sissen als je dan in zee duikt, de volta oftewel de dagelijkse avondwandeling langs pleinen en kades waar iedereen aan meedoet, de tijdsprongen die je maakt tussen het verleden en het hier en nu, de machtige bouwwerken die onaantastbaar lijken voor de tijd. Maar vooral het gevoel van tijdloosheid tijdens zo'n lange reis. Het uitstapje uit je dagelijks leven het het onderdompelen in nieuwe, spannende en vaak ook onverwachte ervaringen. Het opdoen van energie en inspiratie en het op scherp staan van al je zintuigen. En reactievermogen... na vijf maanden Grieks autoverkeer. Het zal wénnen zijn op de Nederlandse wegen, zo saai dat je bijna met je ogen dicht kunt rijden...

Tja, ik heb even zitten peinzen welke foto ik hierbij zou plaatsen. De foto bij de vorige bijdrage was al een soort afscheid, namelijk in de haven van Igoumenitsa, vlak voor we aan boord gingen. Wat past er bij zo'n laatste stukje? Misschien een foto van het laatste etentje op Griekse bodem (wateren..)? Of een foto van de haven in Ancona waar we na een eindeloze wachttijd van boord gingen? Of een foto van de laatste mooie Griek deze reis, op de valreep ontmoet op de boot? (wees gerust collega's, ik heb ook deze gewoon weer laten gaan...). Of een foto van één van de vele files? Ik weet het echt niet, dus toch maar een zeer cliché foto van Luzern, omdat jullie dat waarschijnlijk helemaal niet verwachten...

Ik stop nog niet helemaal met schrijven, zal af en toe een bijdrage plaatsen over een reisonderwerp, zoals de Griekse wegen, het eten, de mensen, de cultuur, etc. En misschien nog wat grappige anekdotes die ik tegenkom in één van de zes 'nieuwe' boeken over Griekenland die ik gisteren heb gekocht op een rommelmarkt... Ik begin morgen met lezen!

 


 

 

Plaats je reactie

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments