Houden van ... mensen en decor

Gepost door: Corry Gepost op: 8 mei 2006 | 0 Reacties

Tags: , ,

Houden van Griekenland is houden van de Grieken en houden van het land. Het land is niet zo moeilijk, daar kan ik in superlatieven over uitweiden. Ruige, soms ontoegankelijke bergen, een zo blauwe zee dat je je ogen soms niet gelooft, groene hoog- en laagvlaktes, stranden, drukke chaotische steden, stille weggetjes, witte bergdorpjes, monumentale bouwwerken uit perioden ver voor Christus, bloemen, bomen, kruiden, geuren, zon, … Overal is het weer anders, maar overal fascinerend. Iedere hoek om betekent een ontdekking. Iedere weg een reis naar iets nieuws. Ik hou maar op, want niemand gelooft mij straks nog!


Grieken, dat is een ander verhaal. Volgens mij kun je niet anders dan daar een haat-liefde verhouding mee onderhouden. Natuurlijk, de liefde overheerst, maar toch. Waar vind je een volk dat zo vol tegenstrijdigheden zit? Een mengeling van onstuimigheid en teruggetrokkenheid, van pure gastvrijheid en egoïsme, van rust en luidruchtigheid, van vaderlandsliefde en mateloze kritiek op alles dat Grieks is (tot je het beaamt… dan heb je een probleem), van eerlijkheid en van je bedonderen als de gelegenheid zich voordoet, van overal tegen zijn en alles voor je doen, van kinderen tot op het bot verwennen en schreeuwen dat ze dit of dat moeten doen, van zorgen voor lekker eten en van alle afval over de schutting gooien.
Het blijft mij verwonderen en fascineren. Maar het is in elk geval nooit vervelend of saai (komt vast niet in hun woordenboeken voor..). Ik geniet dan ook elke dag van het hier zijn, van het rondkijken, beetje kletsen met mensen die ik tegenkom, en bovenal ook van de natuur, cultuur en natuurlijk het heerlijke klimaat. En eerlijk is eerlijk, ik ben vrijwel alleen nog maar leuke mensen tegengekomen, nog niets vervelends meegemaakt deze reis.

In het superrustige Iria ben je binnen twee dagen een bekende, iedereen groet en vraagt hoe het gaat. De meeste toeristen logeren dan ook aan de paralia (waterkant) zo’n 800 meter verderop), dus ja een ‘xenos’ (of ‘xeni’ in dit geval) in het dorp valt op. De bakker weet al wat ik wil ’s morgens. Is ook niet zo moeilijk want erg veel variatie hebben ze niet! Maar het smaakt, en daar gaat het om. Ook de supermarkt is ‘basic’, het maakt het leven wel overzichtelijk moet ik zeggen. Geen tien soorten toiletpapier en vijftien verschillende margarines. Nee, van alles één of twee, meer dan genoeg niet waar?
Maar vandaag ben ik naar Nafplio geweest. Voor een ruimere keuze, meer gezelligheid, een snufje cultuur (want prachtige, boeiende stad), leuke winkels, lekker ijs en natuurlijk om te internetten. Ook al is het hier en daar op het randje wat toeristische bedrijvigheid betreft, het blijft toch vooral een leuke, innemende stad. Of je nu door de smalle straatjes vol bougeainvilla en smeedijzeren balkonnetjes slentert of op een terrasje aan de haven zit, de stad slokt je op. Je maakt deel uit van de Griekse bedrijvigheid.

Nog één keer: de wegen
Terugkomend uit Nafplio zit ik wat te suffen en mis een afslag. Dat betekent een omweg door de bergen en een nieuw miniplaatsje dat ik nog niet heb gezien. Maar het betekent vooral ook een weg die ik nog niet ben gereden. Wat een verrassing! Ja, hij is wel geasfalteerd, maar om de 100 meter zijn er volgens mij een paar meteorieten ingeslagen. Deze hebben gaten veroorzaakt waar je wiel met gemak in kan blijven steken. Je snapt dat ik deze weg dus zigzaggend rijd! De herinnering aan de lekke band is nog vers… Ondertussen wel opletten om geen frontale aanvaring te krijgen met één van de vele vrachtwagens die full-speed over deze gatenkaas denderen. Hoe doen ze dat in hemelsnaam zonder regelmatig een wiel te verstuiken?

Maar gelukkig, zonder kleerscheuren haal ik Iria, dat er weer slaperig bijligt zo in de middag (siëstatijd). Alleen een paar kippen zijn wakker en besluiten net vóór mij de weg over te steken. Ik wacht gelaten tot het zijne en vooral veel hare hoogheden behaagt om aan de kant te blijven. Tenslotte zit ik er niet op te wachten om vanavond een kip te plukken (sowieso hou ik het altijd bij kip uit de supermarkt..).

De avond is weer supermooi, zoals een Griekse avond altijd zou moeten zijn. Geen wind, zacht zonnetje dat langzaam ondergaat achter de berg aan de overkant, en een temperatuur die past bij de tijd van het jaar en tijdstip van de dag. Met een vest aan hou ik het vol tot het donker is. Ik kijk over de velden en geniet van het decor waar ik in beland ben. Een decor dat dagelijks wisselt en elke dag weer fascineert. De luchten (meer of minder of zelfs géén wolken), de velden (af en toe wordt er één omgeploegd), de wegen. Soms rijdt er een auto of een brommer, soms loopt iemand door de velden. Elke dag hetzelfde, en toch elke dag weer anders.


 

 

Plaats je reactie

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments