Dagdromen en een reisboek

Gepost door: Corry Gepost op: 10 november 2005 | 0 Reacties

Tags:

Op zoek naar een adres van een studio in Parga waar ik eens ben geweest, blader ik wat door mijn reisdagboek. Of eigenlijk, reisverslagboek, want heftige zieleroerselen kom ik er niet tegen. Terwijl daar soms toch best wel aanleiding toe was. Maar hoewel het overwegend wat nuchtere beschrijvingen zijn van prachtige plaatsen, geweldige vergezichten en dromerige stadjes, zit ik al snel toch geboeid te lezen. Het ‘oja’ en ‘dat is waar ook’ vult mijn gedachten. Twintig jaar reizen brengt toch heel wat leuke gebeurtenissen mee.

Grappige voorvallen, leuke avonturen (en avontuurtjes) en verfrissende gesprekken met inwoners met een superrelativerende mentaliteit. ‘Maak je geen zorgen’. ‘Natuurlijk, geen probleem, doen we’. ‘Het komt allemaal goed’ zijn zo de vaste uitspraken in Griekenland. In totaal heb ik mijn voeten neergezet op zo’n twintig eilanden en heb diverse regio’s op het vaste land bezocht. Twintig eilanden aandoen betekent ook een tig aantal boten als vervoermiddel. En hoewel ik mezelf erop betrap dat ik altijd eerst de reddingsvesten zoek, is mijn vertrouwen in de goede afloop van zo’n tochtje toch best groot gebleven. Eén blik op zo’n kapitein met brede schouders is genoeg. (Hoewel… de kapitein van de Samina Express die enkele jaren geleden op een rots is gevaren schijnt voetbal te hebben gekeken in plaats van door zijn voorruit op de brug..).

Ook liftgevers hebben we altijd vertrouwd. Of het nu de plaatselijke groenteboer was die met zijn oeroude pick-up over het eiland toerde en ons onderweg meloen voerde, of de posterplakker die alle campings afging voordat hij ons in de hoofdstad afzette. Geen probleem hoor, we stapten gewoon overal in en het ging altijd prima. Intuïtie is een groot goed en heeft me nog nooit in de steek gelaten. Dat zeg ik ook tegen sceptici die zich afvragen waar ik aan begin om volgend jaar in mijn eentje door het land te gaan toeren.

Ik blader weer verder. Al lezend realiseer ik me dat de reizen en vervoermiddelen wel wat luxer werden in de loop van de tijd. Waar we ons eerst hoofdzakelijk te voet, liftend of met openbaar vervoer van a naar b begaven, is dat inmiddels een (huur)auto geworden. Te voet enkel nog ter ontspanning, maar niet meer om echt ergens te komen. En een reisje met de bus is louter voor de fun. Want dat ís het! Een belevenis om een vroege bus naar de stad te nemen en naast kakelende dorpsbewoners die met grote tassen en dito gebaren duidelijk maken dat ze naar de markt gaan. En met de conducteur te kletsen over de prijs van de sinaasappelen in Nederland… Waarbij die beste man toch echt niet kan begrijpen dat ik geen flauw idee heb van die prijs. Ik gooi ze gewoon bij de rest van de boodschappen in mijn mandje en reken af. Ook op de markt koop ik nooit alléén maar sinaasappelen, dus alweer, geen enkel benul van afzonderlijke prijzen. Maar voor m’n gevoel reken ik daar nooit te veel af, dus geen probleem!

En oja, de week in de Pilion. Zonder toeristen, vrijwel enkel bewoners, die het hoogst interessant vonden dat wij in die tijd hun gast wilden zijn. We huurden een superstudio aan de boulevard, een hotel waar de bruiloft van de dochter des huizes werd gevierd (‘Hoe vinden jullie de bruidsjurk van mijn dochter?’) en genoten van de anonimiteit van Volos, dé stad in de regio waar je standaard in het Grieks wordt aangesproken. Overigens iets dat één van mijn frequente reisgenotes, mijn zus om precies te zijn, bijna altijd overkomt. Zwart haar en donkere ogen is blijkbaar voldoende om voor Griekse door te gaan… En dat terwijl ik mijn Grieks wil oefenen en vaak voor Scandinavische wordt gezien!

En dan nog het weekje Parga, waar ik een boek heb gelezen dat in Epirus speelt, een absolute aanrader: ‘Een varken in het paleis’ van Tessa de Loo. Jammer dat het die week gemiddeld 38 graden was en wij echt de puf niet hadden om het land van Tessa in te gaan. Het enige dat we deden was in het water of op een boot hangen, onszelf koelte toewuivend met een tijdschrift. Maar.. wie weet lukt het volgend jaar. In het spoor van het boek door Epirus, langs de Albanische grens. Ik neem het boek in elk geval weer mee!


 

 

Plaats je reactie

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments