Ammoudara – Agios Nicolaos – Mirtos – Lassithi; 1 – 5 april

Gepost door: Corry Gepost op: 7 april 2006 | 0 Reacties

Tags: , ,

Al dágen lang elke dag wakker worden met zon…wat een luxe na die koude winter in Nederland. Iedere morgen ontbijt op het balkon, kan het beter? Na zaterdag Agios Nicolaos (her)verkend te hebben, is het zondag tijd voor de omgeving. We maken een trip naar het Moni Faneromenis, een klein klooster met kerkje dat op een hoogte van 700 meter in een rots is uitgehouwen. We komen er via een slingerende weg van 6,5 kilometer. Bijna misselijk van de bochten, maar wát een uitzicht! Wel oppassen dat je geen geit van de weg afdrukt, die uiteraard ook recht op dit pad naar boven hebben. Het kerkje is klein en donker met muurschilderingen, kleden op de vloer en veel kaarsen. Er is net een doopfeest geweest. Een paasbest uitgedoste mensenmassa begeeft zich naar de vele auto’s die langs de weg geparkeerd staan. Ben ik even blij dat we geen 10 minuten later zijn. Hadden we op dat smalle één-autoweggetje toch zo’n 25 tegenliggers gehad!


Het klooster wordt bemand door twee jonge monniken (de oudste is 28!), waarvan er één net de dienst heeft geleid. Hij ziet er absoluut niet uit zoals ik een monnik verwacht, namelijk oud, grijs en dik. Deze is inderdaad jong, niet dik en heeft een staartje in z’n haar. Blijkt dat hun leven op de berg eveneens wat moderner is dan oudere voorgangers. Behalve met het leiden van diensten in deze kapel en in de stad (waar ze een parochie hebben), en het mediteren, brengen ze hun dagen ook door met internetten en e-mailen…

Turquoise
Eenmaal weer beneden rijden we, met een tussenstop bij een kleine kloof in een prachtige omgeving, naar het plaatsje Mochlos om te gaan eten. De weg voert langs de kust en kent veel hoogteverschil. De uitzichten zijn daarom ook adembenemend. Door het heldere weer is de lucht knalblauw en het water van de Mirabellobaai turquoise, zo’n kleur die je alleen op gephotoshopte ansichtkaarten verwacht. Aan de overkant van de baai ligt het van hieruit gezien witte Agios Nicolaos te schitteren in de zon. We parkeren een paar keer op aangewezen uitzichtspunten (oh, hoe toeristisch…) en kunnen bijna niet stoppen met foto’s maken. Via alweer een kleine slingerende afrit van de grote weg, komen we in het op het eerste gezicht zeer slaperige dorp Mochlos. Het enige dat dit slaperige in twijfel trekt zijn de vele auto’s langs de kant van de weg. Eenmaal aan het kleine baaitje van het dorp aangeland blijkt waar de inzittenden zijn. Die zitten te eten op de terrassen van de vijf tavernas aan het water… Het is een gesnater van jewelste, al die families en groepen bij elkaar. Het ruikt heerlijk en we sluiten ons erbij aan. In de zon, luisterend naar het gekwebbel van de mensen en het gekabbel van het water, droom ik weg over het leven in dit geweldige land, voor nóg vier maanden!

Mirtos
Maandag 3 april gaan we op weg naar Mirtos, een Nederlandse enclave (maar nu gelukkig nog even niet..!) aan de zuidkust. We kiezen voor een alternatieve, wat langere route er naar toe, omdat deze via een uitzichtspunt komt waar je beide kusten (noord- en zuidkust) ziet liggen. Van een vorige keer op Kreta weet ik dat de trip werkelijk schitterend is en ook nu is het weer genieten. Je komt door ruig gebergte, door olijfgaarden, langs kleine dorpjes waar nog een echt dorpsleven is en op het laatst daal je van hoogte af naar de kust bij Mirtos. We zien mensen olijfbomen snoeien, takkenbossen daarna op ezels vastbinden en op weggaan. Een boer op een ezel en z’n vrouw ernaast kijken hun ogen uit als we langzaam langsrijden. Zo’n vroege toerist al, zie je ze denken. Vrouwen in de dorpjes maken groente schoon, terwijl ze op een stoeltje voor hun huis de ‘drukte’ aanschouwen.
De uitzichten zijn weer om van te smullen, van grote hoogte zie je beide kusten liggen, met vlak onder je de olijfgaarden en kleine weggetjes ertussen. De berghellingen en dalen zijn groen, de bermen kleurrijk van de bloemen en het ruikt overal heerlijk. Eenmaal in Mirtos blijkt de inmiddels gevleugelde opmerking ‘maar nu nog even niet’ ook weer meer dan waar te zijn. Een verlaten boulevard met één koffieterras en één restaurant geopend. Meer dan genoeg dus; we drinken een caffé latte (ja, ook op Kreta doorgedrongen) en banjeren wat door het dorpje. Een enkele winkel is open, verder veel mensen hard aan het werk met schilderen, timmeren, huis verbouwen, enzovoort. De boulevard in Mirtos is echt geweldig, ook nu het behoorlijk waait. De zee schuimt en de zon glinstert in het water.

Voor de liefhebbers de routebeschrijving:
Vanuit Agios Nicolaos de weg nemen richting Sitia. Bij het dorp Istron rechtsaf naar Kalo Chorio en Kalamafka. In Kalamafka bij de splitsing rechts, dus níet richting Ierapetra. Je rijdt dan door het dorp Anatoli, blijf rechtdoor rijden richting Males. In Males neem je bij de splitsing de weg naar links, richting Mithi. Op een gegeven moment kom je weer bij een splitsing, je gaat nu weer links richting Mirtos. De rest wijst zichzelf.


 

 

Plaats je reactie

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments