Griekenland
Toen ik begin jaren 80 voor het eerst naar Griekenland ging, was ik meteen verkocht. Een weekje Rhodos was voldoende om onherroepelijk verliefd te worden op het land, de natuur, cultuur en de onweerstaanbare levenslust van de Grieken. Sinds die tijd heb ik het land vele malen bezocht, ben van west naar oost gereden, van noord naar zuid gevaren en gevlogen. En overal waar ik was overviel me dat gevoel van 'dit is het, wat een heerlijk land!' In 2006 heb ik een sabbatical van een half jaar voor een groot deel in Griekenland doorgebracht. Twintig weken reizen door dit fascinerende land, het was geweldig. Sinds die reis heb ik nog diverse lange en korte reizen naar Griekenland gemaakt. Alle artikelen die met Griekenland te maken hebben staan in deze rubriek. De artikelen van 2005 t/m maart 2010 zijn overgezet uit het archief van het VK-blog. Het was helaas niet mogelijk om de reacties en foto's bij de artikelen mee over te zetten. En een te grote klus om overal opnieuw foto's bij te plaatsen. Een selectie van Griekenlandfoto's staat in de fotogallery. Ook is er een Flickr-fotostream in opbouw.
Methoni als een modern sprookje
Regelmatig krijg ik de vraag waar de foto op de homepage gemaakt is. “Is dat echt in Griekenland?” Ja, zeker, het is (uiteraard..) echt in Griekenland. De foto is gemaakt op het fort van Methoni in mei 2009. Ik was er vroeg, het weer was zonnig en warm en wat heiig boven zee. De sfeer op deze prachtige site was bijna sprookjesachtig, vooral door het decor van de grijzige ruïnes tegen een achtergrond van mistflarden op zee.
Het Griekse hoekje
Wat was dat leuk afgelopen zondag! Voor het eerst stonden we met onze boeken op de jaarlijkse grote boekenmarkt in Middelburg. Een markt met 140 kramen en een fantasisch, gevarieerd en specialistisch aanbod aan 2e hands en nieuwe boeken. Spannend om hier een keer aan mee te doen. Omdat ik fanatiek Griekenland gerelateerde boeken heb verzameld de afgelopen jaren (en er dus veeeel te veel in huis heb..) besloot ik om Griekenland als centraal thema te kiezen. Met veel verrassende ontmoetingen en soms bijzondere verhalen als resultaat!
Geef Griekenland een kans
Griekenland blijft het nieuws beheersen en wekelijks wordt duidelijker dat de situatie voor veel mensen heel ernstig is. Al eerder schreef ik dat het geschetste imago van de niet werkende, altijd in de zon zittende en met vrienden kletsende Griek niet de gehele waarheid is. En uit de nieuwsberichten van de laatste weken blijkt dat de nuance nog steeds ontbreekt. En toch gloort er een beetje hoop op wat meer inzicht. Een groep Griekse ondernemers in het buitenland probeert het tij wat te keren en schaart zich achter het motto 'Geef Griekenland een kans'.
Waarom zou je eigenlijk naar Griekenland gaan? 25 redenen…
Zo, voor alle twijfelaars ("schat, waar wil je heen dit jaar?"), onzekeraars ("zullen we toch maar naar een land zonder stakingen gaan?") en enthousiaste ambassadeurs ("ja natuurlijk ga ik weer naar Griekenland, want...") zet ik wat argumenten bij elkaar om ook dit jaar weer een of meerdere keren richting Zuiden te gaan. En dan linksaf natuurlijk, helemaal tot in de Zuidoosthoek. Naar dat grillig gevormde land met z'n vele grote en kleine tentakels en snippers in een turquoise zee. Wie vult mij aan?
Eindelijk... lekker lui ezel zijn
Inmiddels is het alweer heel wat jaartjes geleden. Mijn eerste vakantie in Griekenland, het was een onvergetelijke week op Rhodos. Voor het eerst de Griekse geuren opsnuiven, een duik nemen in een turquoise blauwe zee en iedere avond smullen van zoveel mogelijk authentiek Grieks eten. Nou ja, voor zover we dat toen konden beoordelen dan. En, voor het eerst zien hoe het dagelijkse Griekse leven er uitzag. Op Rhodos wel te verstaan, en natuurlijk werd dat beeld deels beïnvloed door het ruim aanwezige aantal toeristen. Zo dachten wij aanvankelijk dat de ezels in Griekenland vooral werden ingezet als dierlijke taxi bij het vervoeren van toeristen naar de acropolis in Lindos...
Nieuwe premier in Griekenland - gaat hij het land redden?
Griekenland heeft een nieuwe premier, Lukas Papadimos. Gaat hij het land redden? Heeft hij de ideeën, de kracht en de bindingsvaardigheden om werkelijk iets te betekenen voor Griekenland? Het is goed te beseffen dat niet alleen de crisis van de laatste jaren deze catastrofe heeft veroorzaakt. Natuurlijk, het heeft het debacle versneld, maar er is veel meer aan de hand.
Laatste dag erop uit: Georgioupoli
Laatste dag alweer en we weten eigenlijk nog niet wat we zullen gaan doen. Veel opties zijn de revue gepasseerd, een laatste dag is kostbaar, waar ga je deze aan besteden? 'Wat doet het weer' is deze week het grootste vraagstuk geworden en elke dag is het een verrassing. Vandaag lijkt het een zonnige dag te worden, maar als we even later de lucht bestuderen en nogal wat wolken in de bergen zien hangen, besluiten we om toch maar geen auto te huren om het binnenland in te gaan. Eigenlijk wilden we nog naar de Imbroskloof en ook Argyroupoli (Lappa) staan nog op het lijstje. Maar om nu een dag in wolken en misschien zelfs regen door te brengen...
Vrijdag muziekdag in Rethymnon
Vrijdagochtend zijn we vroeg uit de veren om vóór het geplande luie stranddagje (ja, ja, de tweede al!) eerst nog een wandeling te gaan maken. Het ontbijt is zo uitgebreid dat dit ook de nodige tijd kost, dus moet de wekker worden gezet. Maar rond half 10 gaan we dan toch op pad. Het is al zo lekker buiten dat we kiezen voor een wandeling over de lange boulevard om zo maximaal van het zich op zee te kunnen genieten. Het is een en al blauw met de afwisseling van kleurige parasols en bedjes die klaar staan. En een enkele vroege vogel die zich al op het strand heeft neergevlijd. Langs de boulevard worden we regelmatig ingehaald of tegemoet gekomen door Griekse joggers met hun I-pod, vrouwen met boodschappentassen en oudjes die schuifelend genieten van de nog relatief koele ochtendzon. Wat een heerlijke dag!
Een beetje lui
De donderdag start stralend, ZON! Dit moet dan toch echt een dagje strand worden. Vanuit ons hotel (Bio Suites; echt fantastisch, fijne studio's en heerlijk eten!) is het strand op paar minuutjes afstand. Maar we staan op tijd op en gaan eerst bezoekje brengen aan de donderdagmarkt, vlakbij het parkje. Niet groot maar wel leuk. Veel groente en fruit en daarnaast wat stoffen, schoenen, kleding, tassen en sieraden.
Rethymnon in de zon
Wow, vandaag gaat het er dan toch van komen. De ZON GAAT SCHIJNEN. Ik kan het al zien als ik vóór het ontbijt even op het balkon rondkijk. Daar komt blauwe lucht aan. En inderdaad, tijdens het ontbijt trekken de wolken helemaal weg en zien we alleen maar blauw. Het voelt wel nog heel fris aan buiten dus we besluiten eerst naar het fort te wandelen en alvast te kijken waar we vanmiddag naar het strand gaan.
Chania – even in Italiaans-Griekse sferen
Dinsdag is het nog steeds heel erg bewolkt maar wel droog en we besluiten om naar Chania te gaan. Het is een goed uur met de bus en eventjes na enen lopen we vanaf het busstation naar het centrum van Chania. We komen niet ver, want doorkruisen een hoekterrasje waar duidelijk meeting point is van de locals om koffie en bijkletsen te combineren. De verleiding is te groot en we ploffen neer. Alleen koffie, de meest heerlijke gebakjes in de vitrine negeren we dapper. Er zijn grenzen aan de mate waarin we toegeven aan alle culinaire uitspattingen deze vakantie...
Zonnig Kreta in de regen
Woensdagavond hebben we de knoop doorgehakt: nog een weekje naar de zon en om precies te zijn naar Kreta. Heerlijk eiland, zuidelijk genoeg om nog lekker weer te hebben en de belofte van weeronline.nl dat het de komende 10 dagen achten en negens zou regenen als het gaat om waardering van de dag. We zijn nu twee dagen op Kreta en het regent inderdaad. Alleen geen achten en negens maar water, veel water. Donkere wolkenluchten worden afgewisseld door een heuse opklaring met veel zon alleen langer dan een kwartier duurt deze gewoonlijk niet. Te kort om te wennen, lang genoeg om te smaken naar meer. Vandaag sprankje hoop, het schijnt vanaf woensdag beter te worden...
Griekenland, land in vertwijfeling
Over de Griekse crisis (of wat mij betreft de crisis van ons allemaal die momenteel vooral Griekenland treft) hou ik mij op dit blog zeer rustig. Je kunt er veel woorden aan wijden, alle woorden bij elkaar kunnen toch niet uitdrukken hoe het nu écht is om te leven in een land dat aan de zijlijn van Europa is gezet. Gedirigeerd naar de periferie van onze gestroomlijnde wereld, met de o zo beschaafde, correcte en altijd de waarheid sprekende rijke landen (...) die het altijd beter menen te weten. En ondertussen van harte mee hebben geholpen om de situatie zo uit de hand te laten lopen. En dat dit per dag ernstiger lijkt te worden laten de volgende artikelen zien.
Griekenland; hoe beeldvorming de nuance negeert
Het kan je onmogelijk zijn ontgaan. Tenzij je in absolute afzondering je dagen hebt doorgebracht, zonder één enkele connectie met de buitenwereld, moet het zijn doorgedrongen dat Griekenland deze weken trending topic is. Het land is vogelvrij verklaard en vrijwel dagelijks houden journalisten ons minutieus op de hoogte van iedere uitspraak, elke nieuwe invalshoek en alle ongezouten meningen van politici, BN'ers en vele anderen in wiens mening ik meestal niet geïnteresseerd bent. Het stoort me mateloos dat alles en iedereen genoeg wijsheid in pacht denkt te hebben om een oordeel te kunnen vellen over een situatie die zo complex is, dat zelfs economen en bedrijfskundigen het niet met elkaar eens kunnen worden.
Reizen uit een boekje
Voor veel mensen is vakantie dé gelegenheid om weer eens een hele stapel boeken weg te werken. Of, steeds vaker, de e-reader of I-pad op ontspanstand te zetten en zo'n lekker-weg-lees-boek tevoorschijn te toveren. Zo'n boek dat je op slag in een zorgeloze stemming brengt en het besef van tijd op een lager pitje zet. Heerlijk! Ik heb nog geen vakantie, maar las vorig weekend wel in één ruk een heerlijk vakantieboek uit. Ik deed gewoon net of het vakantie was (Pinksteren, in elk geval dagje extra beschikbaar) en las in twee dagen het boek 'Heimwee naar Griekenland' van Katherine Kizilos. Een complete onderdompeling in het Griekse leven toen het er nog geen crisis was...
Piraeus, wereldhaven als vakantiestart
'Hoe is het eigenlijk in Piraeus, kun je de boot naar de Cycladen daar makkelijk vinden?' vroeg iemand mij pas geleden. Ik was verrast door de vraag, had mezelf dat nooit zo afgevraagd toen ik voor het eerst ging eilandhoppen. Ik ging gewoon naar de haven en zou wel zien. Met als gevolg dat ik compleet overdonderd was door de grote hoeveelheid pieren, kades, boten en mensen toen ik het haventerrein opliep vanuit de metro. Allemachtig, wat is hier aan de hand? Visioenen van emigranten naar Amerika, bootvluchtelingen uit Verwegistan en heel veel school-en busreisjes die dezelfde dag hadden gekozen om te reizen. We namen de eerste de beste boot die we zagen liggen en richting Cycladen vertrok...
Vluchtelingen in Griekse havens belagen Nederlandse truckchauffeurs
Ik las net een artikel over de alsmaar toenemende 'overvallen' op Nederlandse truckchauffeurs in Griekse havens. In de havens van Patras en Pireaus zijn al jaren problemen met vluchtelingen die op allerlei creatieve of hardhandige manieren proberen in een vrachtwagen te komen. Om zo tussen de lading mee te liften op de boten naar Italiaanse havens en vandaar uit verder West-Europa in te trekken. De laatste weken worden de havens overspoeld met een toenemend aantal vluchtelingen uit landen in het Midden-Oosten, met name uit Libië.
Heimwee naar Griekenland
Het overkwam me vanmiddag zonder waarschuwing vooraf. Zo'n algehele, totaal onverwachte overval. Heftig ook, brok in de keel, diepe zuchten, een brandend heimwee. Maar ook visioenen van blauwe luchten, warm zand, bloemen en buiten spelen. Zomerzon en een koele zee, geurende kruiden en bubbels in een glas. Kwam het door de lente die een zomerkarakter aan het krijgen is? Of misschien door de zinnenprikkelende muziek uit de CD-speler in de auto? Of de wachtrij voor de open brug waardoor ik met raampje open relaxed onderuit gezakt zat te wachten tot deze weer open ging? Wat de oorzaak ook was, de gevolgen zijn belangrijker. Griekenland in mind!
Met een politiecommissaris op jacht in Athene
Het is spannend als ik mee rij door de straten van Athene. Via de Pantepistimou richting centrum. Daar is het te doen, op het Sindagmaplein is een opstootje waar we ons mee moeten bemoeien. Commissaris Charistos springt uit de auto, rent op de groep af en... Nee, ik zit niet echt bij hem in de auto (gelukkig niet) maar rij astraal mee als ik de boeken over Kostas Charitas lees. Ontsproten aan de fantasie van Petros Markaris maar wel een tamelijk waarheidsgetrouwe weergave van de dagelijkse Atheense politiepraktijk. Markaris schrijft levendig en beeldend over de belevenissen van de commissaris. Over zijn werk, z'n leven en z'n dagelijkse strubbelingen met de ambtenarij, met de journalisten en met de vele soms vreemde figuren die hij ontmoet als hij op onderzoek uitgaat. Leuk, fascinerend en vooral ook erg herkenbaar voor wie vaker in Griekenland komt.
Hè, hè, ik heb het uit…
Vandaag dagje vrij. Van te voren had ik allerlei plannen om deze dag meer dan nuttig te besteden. Huis opruimen, twee uit hun bloempot gegroeide planten in de tuin zetten, boodschappen doen, doos met boeken uitzoeken, doos naar de kringloopwinkel brengen, een column schrijven, uitgebreid koken en nog zo wat kleine dingen die gedaan moeten worden. En wat heb ik gedaan? Ik heb vooral gelezen...
Ithaka - Kavafis
Mijn weblog begon ik in 2005 met het gedicht van Kavafis, Ithaka. Een prachtige ode aan het leven, aan het ervaren en het leren van alles van je tegenkomt op je levensweg. En voor mij ook de inspiratie voor de lange reis door Griekenland die ik in 2006 ging maken. Wat Kavafis ons met de wijze woorden wil vertellen is het waard om keer op keer ook jezelf weer te vertellen: begroet al het moois dat je tegenkomt, leer van alle ervaringen, benut de kansen en geniet van de dingen die op je pad komen. Vanochtend kreeg ik van een bevriende Griekenlandfan het gedicht in een bijzondere vorm toegestuurd.
Dromen van reizen, dromen van de zon met de muziek van Elisa Vellia
Na decennialang I-podloos door het leven te zijn gewandeld, ben ik vorig jaar dan toch gezwicht. Aangestoken door verhalen als 'supermakkelijk in de auto' en 'onmisbaar op vakantie' kocht ik dan toch ook maar eens zo'n telefoongrote muziekbibliotheek (tweedehands, z.g.a.n. van een digibete opa van een aardige student). Een lege bibliotheek, dat wel, eentje in wording dus. Enfin, na de nodige aanloopstress (I-Tunes downloaden, Servicepack 2 nodig, niet mogelijk op 5 jaar oude laptop, nieuwe laptop gekocht) is het toch gelukt om een respectabele startvoorraad muziek van zo'n 850 nummers te vergaren. Nog 79.150 te gaan voor hij vol is...
Jamie Oliver in Griekenland
Een van de blogs die ik regelmatig lees is het weblog van Bruno Tersago, een Belgische journalist die al weer járen in Athene (Pireaus) woont. Hij beschrijft wat er om hem heen gebeurt met een accent op het politieke en economische klimaat in Griekenland. Altijd weer interessant. In een van zijn laatste postings was het onderwerp Jamie Oliver...
Zomaar even wat inspiratie voor een volgende vakantie…
Vandaag had ik vrij. Een met regen overgoten dag, dat was jammer dacht ik toen ik wakker werd. Tot ik bij de eerste kop koffie op de bank bedacht ik dat ik dan zelf maar wat zonnige bezigheden moest inlassen. Ik heb een Grieks kookboek gepakt en vanavond stond Garides jouvetsi (garnalen-tomatenschotel) op het menu. Ook heb ik ongegeneerd een paar uur lezend in Griekse sferen doorgebracht, in een paar tuinboeken zitten bladeren (want natuurlijk wordt het weer een keer voorjaar!), twee Griekse zomertijdschriften zitten lezen (uiteraard met woordenboek..) en tot slot de kaart van Griekenland er nog maar eens bij gepakt. Beetje nagedroomd van voorbije reizen en ideeën opgedaan voor een volgende. Al duurt dat misschien nog even, ook voorpret heeft zo z'n waarde. Ondertussen geniet ik van heerlijk warme en zonnige foto's om me heen. Beetje meegenieten, kijk dan even verder...
Meer, meer, meer… lezen over Griekenland
Vorige week kreeg ik een mailtje van iemand. Ze had in twee avonden het grootste deel van m'n reisverslagen gelezen (vanaf 2006!). Nu kan het natuurlijk zijn dat ze het zó oninteressant vond dat ze zich scrollend door de pagina's heen had gewerkt, maar daar klonk het in de mail niet naar. Sterker, ze was razend enthousiast en wilde MEER, MEER, MEER (Ja echt, zo stond het er!). Tja. Daar had ik niet zo gauw een tevreden stemmend antwoord op. Terwijl ik natuurlijk het liefst JA JA JA wilde antwoorden dacht ik aan het dak van mijn huis. Dat verkeert namelijk in enigszins deplorabele staat. Als het stevig regent en waait tikt de regen steeds vaker behalve op het dak ook op de overloop; binnen dus! Ik dacht aan het oeroude dakraam waaronder ik tijdens het smelten van de sneeuw maar een emmer heb gezet... Zucht, ik bedacht dat een Griekse reis er dit jaar misschien wel niet in zit.
Zevenhonderd ‘Griekse’ boeken op de lijst…een mijlpaal op de rand van 2010!
Zojuist heb ik zeven boeken toegevoegd aan de Griekse boekenlijst, wat een totaal van zevenhonderd titels oplevert! Een mijlpaal, waarvoor ik iedereen bedank die eraan heeft meegewerkt. Uit de statistische overzichten van de website heb ik opgemaakt dat de Griekse boekenlijst in een behoefte voorziet. Ik hou me dan ook altijd aanbevolen voor aanvullingen. Samen bouwen we zo een handig overzicht op waar veel mensen gebruik van kunnen maken! En...
Duurzaam reizen: zittend op de bank met een boek
De avonden zijn weer lang en ook het weer nodigt regelmatig uit tot bankhangen en lezen. Voor alle Griekenlandfans heb ik een paar boeken op een rijtje gezet om ook in Nederland in de winter al helemaal in Griekse sferen te komen. Duurzaam reizen dus, in je hoofd, met je voeten onder een plaid of bij de verwarming
Kreta
Zee lag stiller onder sterrennacht
Dan een gulden vlies, een zilveren vacht.
Iedre windvlaag scheen voorgoed te luwen
't Zware schip kon zich niet verder stuwen
In het weerstandloze, ijle klare,
En het eiland kwam voorbij gevaren.
De laatste dagen Kefalonia
Het is donderdag 30 september, onze laatste vakantiedag. Gisteravond al leek het weer wat om te slaan en iets rustiger te worden. Vanochtend blijkt dat inderdaad zo te zijn, er zijn nog wolken maar minder dan we de hele week hebben gezien. Dit moet dan onze enige stranddag op Myrtos worden! We gaan er voor... Omdat het nog niet zo warm is besluiten we wel om eerst halverwege een stukje te wandelen. We parkeren de auto aan de doorgaande weg, aan het begin van het dorp Makriotika en wandelen verder het dorp in naar boven. Makriotika is een authentiek dorp, rustig en met traditionele bebouwing, gelegen aan de berg Agia Dinati. De huizen zijn omringd met amandelbomen, granaatappelbomen en veel bloemen en planten in potten. En enkele olijfbomen. In de verte horen we het geluid van zacht tinkelende belletjes dat steeds luider wordt. Het geluid volgend stuiten we op een grote kudde schaapjes dat zich tegoed doet aan planten en kruiden op een verlaten terrein. Verder hoor je niets, het is genieten in stilte.
Paliki – Homerus achterna?
Volgens weeronline.nl zou deze dag een 9 worden. Kijkend naar de lucht vanaf het balkon betwijfel ik dat ten zeerste. Het is bewolkt met een eng donkere lucht boven de bergen. Boven zee, he-le-maal aan het eind (zo ongeveer bij Lefkada) zie ik wel wat lichte lucht. Misschien komt dat nog deze kant op? We blijven optimistisch en nemen weer alle soorten kleding mee in de auto inclusief bikini en handdoek. Op naar het schiereiland Paliki, dat inmiddels ook wel wordt genoemd als het eiland van Homerus, naast meer als zodanig bekende Ithaka. De hele geschiedenis is ook al zo lang geleden, het blijft natuurlijk lastig om de waarheid te achterhalen vanuit de overlevering.
Argostoli in de zon
Rond 9 uur word ik wakker en steek hoopvol mijn hoofd om de hoek van de balkondeur. Jaaaaa, zon! Maar nog geen half uurtje later plenst het. Wat een verrassing komt daar van achter de berg! Gelukkig duurt het niet al te lang en kan ik droog bij de bakker komen. Langs de kade maken de zeilboten zich al op voor een dagje water, dus het zal hopelijk meevallen met de regen. Vandaag staat Argostoli en omgeving op het programma. Paraplu en vest gaan mee, de dreiging van regen blijft. We rijden via Potamaniata en Agonas naar het zuiden, de bergroute is ons iets te bewolkt. De weg is prima en de uitzichten op de zee en later Lixouri mooi. De wegen zijn eigenlijk prima al blijft het oppassen geblazen als ineens een hele kudde geiten oversteekt. Mijn reisgenoot wil stoppen en rent met fototoestel achter wat geiten aan. 'Hebben ze een houten halsbandje om????' gil ik haar na. Iemand heeft me verteld dat dit een typisch Kefaloniaans verschijnsel is. En ja hoor, hoewel de meeste geiten halsbandloos ronddabberen wordt er toch één met een houten bandje (en bel eraan) gespot. Het schijnt dat de herders deze bandjes zelf maken voor hun kudde.
Kefalonia, de herfst is begonnen
Het bewijs is weer eens geleverd. Zo'n nacht doorhalen is niets voor mij. Oké, ik lag donderdagavond om negen uur al in bed, maar toen de wekker ging om half een was dat toch nog wel een beetje vroeg... Om één uur in de auto, naar Schiphol. Wat is wakker blijven dán moeilijk! Miezerregen, glinsterend asfalt en zeer vermoeide branderige ogen. Is dit een gewenste start van de vakantie? Enfin, het is een beetje vergeten als we een paar uur later met dichte ogen enigszins onderuit gezakt in een vliegtuigstoel zitten te wachten tot we landen in de zon. Voor het zover is schrik ik nog even van de lucht als ik uit het raampje kijk. De piloot vertelt net dat de landing wordt ingezet en de wolken om ons heen doen het ergste vermoeden.
Zoveel van plan, zo weinig tijd… en bijna op vakantie
So many things, so little time zingt het in mijn hoofd terwijl ik van heen en weer ren tussen wasmachine, strijkplank en pc. Of eigenlijk geloof ik dat het so many men so little time was, enfin, voor mij geldt vandaag in elk geval het eerste. De inpakstress heeft me dan ook volledig te pakken. Koffer ligt open in de slaapkamer, stapels kleding her en der eromheen, boeken, tijdschriften, I-pod, strijkijzer, telefoonlader, fototoestel. Help, ga ik echt maar een week? Als ik zo doorga haal ik dat overgewicht nog wel. Van de bagage wel te verstaan, heb net gelezen dat 20 kilo het absolute maximum is. Ik was het bijna vergeten, na jarenlange autovakanties met de nu ongekende luxe van een ruime kofferbak en achterbank.
Griekse boekenlijst flink uitgebreid; twee boeken gezocht
De Griekse boekenlijst is flink uitgebreid, er staan nu ruim 600 titels in. Met veel dank aan diverse inzenders van titels, waaronder Willem Weber en Ineke van Wijhe (www.mandi.nl) die beiden hun eigen boekenlijst naar mij mailden. Het resultaat is een enorme aanvulling, met vooral veel klassieke boeken die zich in de Griekse oudheid afspelen.
Het mediterrane dieet op z'n retour?
De universiteit van Maastricht heeft een recent onderzoek naar de gezondheid van de bewoners van Kreta gepubliceerd. Lees hier het verslag:
Olijfolie, een multi-olie voor elke dag
Snik. Het blik is leeg, echt helemaal leeg. Ik schud de laatste druppels in de trechter en dan houdt het op. Het goede nieuws is, dat ik nu een blik heb om met planten in de tuin te zetten. Hoe afgezaagd, ik weet het. Maar ja, af en toe mag je toegeven aan je nostalgische neigingen en dat heb ik dus met dit blik...
Een droom van Hellas
Een droom van Hellas
Om het blauw van de lucht
wat minder ondraaglijk mooi te maken
waren de straten stoffig gelaten.
Griekenland nu... puinhoop, wanhoop, hoop?
Ik heb net met verbijstering naar het nieuws gekeken, waar beelden vanuit Griekenland het ergste deden vermoeden. Dat er vandaag stakingen zouden zijn, op zich al een klein drama zo zachtjes aan, was bekend. Ook dat er gedemonstreerd zou worden tegen de enorme bezuinigingsoperatie die de Griekse regering heeft afgekondigd. Maar dat dit op een kleine stadsoorlog uit zou lopen had ik toch niet verwacht. De gebruikelijke groep anarchisten heeft de dag van demonstraties aangegrepen om weer eens hard om zich heen te grijpen. Het wild optreden tegen politie, banken, overheidsinstellingen en luxe winkels en winkelketens lijkt meer en meer een doel op zich te worden.
Tien redenen om ook dit jaar weer naar Griekenland te gaan!
Twijfels over een bezoek aan een bijna failliet land dat ons misschien wel met de euro de afgrond intrekt? Geen trek in een torenhoge terrasrekening, een halfleeg hotel of een chagrijnige taxichauffeur? Lees verder!! Tien redenen om toch te gaan...
De geboorte van de wijn
Steeds vaker lees en hoor je dat de Griekse wijn aan een opmars bezig is. De kwaliteit wordt steeds beter en de verkrijgbaarheid in Nederland groter. Ik vond het daarom leuk om eens in de geschiedenis van de wijn te duiken. Naar het schijnt hebben de Grieken een belangrijk aandeel gehad in het doorontwikkelen en verspreiden van de wijnbouw. Maar ook dat ze wijnvaten spoelden met zeewater...
Pasen in Griekenland
Op naar de driehonderd
Ik ben aan het opruimen. Althans ik doe een poging. Om de een of andere reden schiet het niet echt op. Ik pak op, bekijk, leg neer, verplaats, lees wat, zet weer neer, bedenk me en zet ze ergens anders, enzovoort. Tja. Mijn boekenkasten boven puilen uit. En dat moet anders. Ik kijk naar de overloop, daar staan tig kleurige kratten met boeken me toe te smilen. Wat ben ik blij dat ik vanaf april weer met een hele voorraad naar de boekenmarkten kan! Daarvoor zijn de afgelopen maanden weer heeeel veel boeken ingekocht, uitgezocht, verzameld, geordend en van labels voorzien in kratten en dozen gegaan. Nu mijn eigen boekenkasten nog. Daar moet ik streng zijn voor mezelf, er moet wat weg…! Het wordt te veel, ik blijf nieuwe kopen en er is geen plaats meer.
Lezen over Griekenland; een duik in het (nog redelijk recente) verleden
Als ik eind jaren dertig al op de wereld geweest was, had ik Arthur Staal wel willen zijn. Z'n boek 'Hellas' geeft een boeiend verslag van zijn reis door Griekenland in 1939. Vooropgesteld dat ik liever niet in dat tijdperk geleefd had, zo aan de vooravond van de 2e Wereldoorlog, is het interessant om je via zijn verhalen een beeld te vormen van het Griekenland van toen. Het eerste hoofdstuk heb ik net uit en gaat over zijn tijd in Athene. Hij verblijft in een hotel in Faliro, en schrijft: "Spiegelglad is de zee en seringen-blauw. Na het ontbijt rijd ik op de motor naar Athene, ongeveer 6 km van de kust gelegen. Langs de vliegtuigfabrieken en het hippodrome, dan landinwaarts de kaarsrechte Leoforos Singron op, langzaam stijgend recht naar het Olympion toe". Grappig als je bedenkt dat Faliro en Athene nu naadloos in elkaar overgaan en er geen 'landwegen vol stof in een prachtig landschap' meer zijn tussen deze plaatsen. Hij meldt ook nog dat 'de kranten uit Europa drie dagen oud zijn'.
Naxos, het groen witte eiland van de Cycladen
We wisten dat we naar de Cycladen wilden gaan, die eerste Island-hop vakantie in 1990, maar naar welke eilanden? Naxos, Andros, Paros stonden wel op ons lijstje. Uiteindelijk besloten we in het vliegtuig om te starten op Andros en dan naar beneden af te zakken. Maar eenmaal in Athene ontdekten we dat de boot naar Andros niet dagelijks ging en we de volgende dag wel naar Naxos konden. Tja, het was de tijd zonder internet, dus dit soort dingen moest je ter plekke nog uitzoeken..!
Griekenland - zorgenkind of baldadige puber?
Het is me een weekje wel, Griekenland is dagelijks nieuws. Of eigenlijk, de financiële situatie in Griekenland, de (on)mogelijkheden om daar iets aan te doen en de wijze waarop 'Europa' hier mee om moet gaan, om het eigen hachje (lees: de euro) te redden. Nieuws- en opiniesites staan er vol van, ik ga dat hier niet herhalen.
Helpdesk Griekse eilanden
Zojuist belde ze weer. Een kennis van mij die ieder jaar weer twijfelt of ze nu naar Thailand of naar Griekenland op vakantie zullen gaan. En als het Griekenland wordt, naar welk eiland dan? Kun je in april beter naar Samos of naar Kreta, of moeten ze misschien toch maar in juni gaan, en naar welk eiland dan?
Illegaal in Griekenland - een ramp voor allemaal
De Volkskrant van zaterdag 10 oktober heeft een artikel gewijd aan een beschrijving van het leven van een illegaal in Griekeland. Een illegale immigrant uit Afghanistan. Ondanks dat ik al veel heb gelezen over de problematiek van deze groeiende groep inwoners van Athene, heeft het verhaal me diep geraakt.
De Grieken hebben gekozen... of juist niet?
Afgelopen weekend zijn de Grieken naar de stembus geweest. Dat is in Griekenland verplicht, maar desondanks gaat lang niet iedereen. De uitslag was overtuigend voor de socialistische partij PASOK. Met bijna 44 procent van de stemmen heeft de partij een ruime meerderheid gehaald, 160 van de 300 zetels in het parlement. De conservatieve Nea Demokratia kwam uit op 33,5 procent, goed voor 91 zetels. Premier Kostas Karamanlis van ND heeft inmiddels zijn biezen gepakt.
Griekse logica
Met de regelmaat van de klok stuit je in Griekenland op een hoogst interessante begripsverwarring. Enerzijds doen deze je in lachen uitbarsten maar anderszins ook wel van ergernis ontploffen. Dit laatste is eigenlijk onzinnig, want je hebt er alleen jezelf mee. Er is geen Griek die er mee zit, in hun ogen is de eigen logica het meest logisch. En misschien hebben ze wel groot gelijk Wat denk je van de volgende voorvallen.
Small Crime, leuke film
We zijn gisteren naar een Griekse film geweest, in onze regio (Zeeland) een unieke gebeurtenis. De film 'Small Crime' is onderdeel van het filmfestival Film by the Sea, Grieks gesproken en Engels ondertiteld. Het is de tweede grote speelfilm van de Cypriotische regisseur Christos Georgiou. Zijn eerst film 'Under the Stars' won de Prix de Montreal voor de beste debuutfilm. Hoofdrollen voor Aris Servetalis en Vicky Papadopoulou
Te dik? Eet mediterraan...!
De mediterrane keuken staat bekend als supergezond. Juist door hun eetgewoonten behoorden de Grieken tot voor kort tot de gezondste en langstlevende volkeren van Europa. Maar die tijd is voorbij! In het land dat beschikt over de lekkerste olijfolie, waar het sappigste fruit op de plaatselijke markt voor een prikje te koop is en waar men heerlijke groentegerechten klaarmaken kan, wordt tegenwoordig vooral heel veel fastfood gegeten. Een inhaalslag zo lijkt het.
Het leukste boek over de Griekse mythologie: Griekse mythologie van Imme Dros
In Griekenland, maar ook bij ons, zie je tal van verwijzingen naar de Griekse mythologie. Wie heeft nog nooit gehoord van het verhaal van de minotaurus en hoe zat het ook al weer met Ariandne? Wat deed Odysseus ook al weer en waar komt de Tantaluskwelling vandaan? En wie was Atlas, die de wereld op z'n schouders droeg?
In de ban van de (Mexicaanse) griep
Het kan je bijna niet ontgaan zijn, Nederland en de rest van de wereld is in de ban van de Mexicaanse griep (ook wel Nieuwe Influenza A H1N1 genoemd). Vandaag werd bekend hoe het ministerie van VWS de vaccinatie straks gaat inzetten. Als eerste worden ouderen en risicogroepen ingeënt, die jaarlijks de 'normale' griepprik krijgen. En het medisch en verzorgend personeel wordt ook meteen na het verschijnen van het vaccin ingeënt. Zij werken immers vaak met mensen die tot een risicogroep behoren waardoor het beter is dat ze beschermd zijn tegen deze nieuwe griep (en eigenlijk ook tegen de gewone wintergriep).
De reis is nu echt voorbij
Zondag is reisdag, vandaag rijden we naar Trier. De tomtom geeft aan dat we 954 kilometer voor de boeg hebben. Poe, poe... Enfin, er ligt water en eten in de auto en we nemen ons voor ook regelmatig even te stoppen. Rondje rond de auto, WC en net voor de grens natuurlijk nog een laatste echt Italiaanse cappuccino. De eerste uren verlopen voorspoedig zodat we rond half één al bij Lugano zijn. Omdat de zon schijnt en we in onze ogen goed op schema zijn, lassen we een lunch in aan het meer van Lugano. Geweldig idee, de zon schijnt, het eten is heerlijk en de break dus een succes. Ik kan het aanraden, gewoon de afslag Lugano nemen en dan richting Paradiso rijden. Dat is meteen aan het begin van het meer, zodat je daarna ook weer snel terug op de snelweg bent.
De laatste twee echte vakantiedagen Venetië
Rond 12.00 uur vrijdag lopen we ons hotel (Guidi) uit op weg naar de bushalte, die hier zo'n 200 meter vandaan is. Je bent op die manier zonder gedoe in een minuut of 10 in Venetië. Het weer is heerlijk, beetje bewolkt en heerlijke temperatuur. De stad blijkt niet echt overvol te zijn, behalve natuurlijk de standaard attracties als het San Marco plein (waarom denk ik toch steeds aan Marco van B.??) en de Rialtobrug en omliggende straten. We dolen dan ook heerlijk rond door de smalle straten. Het is een stad waar je richtinggevoel je regelmatig in de steek laat, maar waar je dat niet erg vindt. Alleen als je echt ergens naar toe wilt heb je even een probleem. Dan is het turen op een plattegrond met veel te kleine lettertjes... Niettemin slagen we er in om eind van de middag naar de kade van het grote kanaal te gaan voor een cappuccino en het langskomen van ... de Zeus-Palace! Ik heb medelijden met de vrolijk zwaaiende passagiers, die de komende 24 uur op de boot moeten doorbrengen. Al vergoedt het einddoel natuurlijk veel !!
Valtos de laatste dagen in Griekenland
Zondag 5 juli vertrekken we uit Preveza, op weg naar Valtos (bij Parga) voor nog een paar dagen relaxen aan het strand voordat we uit Griekenland vertrekken. Het weer in die regio belooft meer zon en minder wolken, wel belangrijk als je op het strand wilt hangen... Het is een uurtje rijden vanaf Preveza en niet druk op de weg, zo op zondagochtend. Eventjes tienen zijn we dan ook op plaats van bestemming en reserveren een studio in het complex Vekios-studio's, waar ik vorig jaar ook ben geweest. Meteen aan het strand en van de benodigde gemakken voorzien. En... uit het drukke toeristengeweld van Parga. Dat bevalt me toch uitstekend aan Valtos, wel een leuk (en ook wel redelijk druk) strand aan de baai, maar 's ochtends en s' avonds een weldadige rust. Geen Parga-hectiek.
Nafpaktos - Mesolonghi - Preveza - Lefkas
Woensdag 1 juli vertrekken we uit Galaxidi om nog een dag of twee in Nafpaktos door te brengen. Jammer van de superontbijtjes (maar goed voor ons lijf..), al blijft het natuurlijk een verrassing hoe het in Nafpaktos zal zijn. We plannen een route door de bergen, langs het Mornos-meer, maar missen in Eretaina de afslag. Geen zin om een eind terug te rijden besluiten we om dan de kustroute te nemen en de kleine bad/havenplaatsjes te bekijken. De route langs de kust is uiteraard prachtig. Vrijwel alle plaatsjes hebben een (klein) strandje en Eretaina is een plaatsje waar je best een korte vakantie zou kunnen houden. Dit geldt ook voor Glyfada, dat aan Chania geplakt zit en tegenover Trizonia (eilandje dat bewoond is). Agios Nikolaos is wel héél erg klein, maar heeft wel een veerdienst met de overkant, met Egio op de Peloponnesus. In Marathias, eveneens een badplaatsje, drinken we wat op een heerlijk terrasje aan zee, met zicht op het onweer aan de overkant...
Delphi, een prachtige plek boven het olijvendal
Maandag 29 juni. Om half 10 zijn er nog geen dreigende donkere wolken te zien boven de bergen (zoals gistermiddag en -avond), dus we gaan naar Delphi. Het is een prachtige site, vooral ook door de unieke ligging zo halverwege een redelijk steil gebergte en boven het olijvendal (richting Itea) uittorenend. De zon schijnt zacht, het is 24 graden en er waait een lekker windje, kortom perfect!
Athene Galaxidi; druk in Athene
Donderdag 25 juni, vanavond wordt ik uiterlijk om half 8 op het vliegveld van Athene verwacht. Een ritje van zo'n 2 uur als alles meezit. Wat het meestal niet doet, dus ik zal maar op tijd vertrekken uit deze regio. Ik ga rond 10 uur weg uit Tolo en rij eerst naar Nafplio om nog heel even wat te winkelen en een (tweede) ontbijt op het terras te nuttigen. Heerlijke stad altijd om even in rond te lopen. Eigenlijk hoef ik niet te winkelen, want dat heb ik gisteren (het was namelijk bewolkt!!) al uitgebreid gedaan in Argos, dé winkelstad voor Argolida. Maar, Nafplio heeft wat leuke winkels en ik heb tenslotte nog geen nieuwe bikini gevonden...
Terug naar de kust Tolo in Argolida
Zondag is reisdag, althans de ochtend. Om half 10 stap ik in de auto, het is 19 graden en half bewolkt. Via een deels andere route dan eergisteren ga ik terug naar beneden, ik volg vanaf beneden in Kalavrita de borden Tripoli en rij dan via Klitoria (is net een trouwfeest aan de gang in de kerk), Levidi (is ook iets aan de gang waardoor de voltallige politie uit de regio op de been is zo te zien) en een deel snelweg Tripoli-Korinthos via Argos naar Nafplio en daarna Tolo. Ook hier is wat sluierbewolking, maar warm en zonnig genoeg om zo te zien heel Nafplio en Argos naar het strand te doen gaan. In Tolo wel te verstaan. Het is DRUK, DRUK, DRUK, overal staan auto's geparkeerd. Daar had ik even niet op gerekend, ik kan me niet herinneren dat het hier drie jaar geleden ook zo druk was eind juni. Maar, toen was ik hier niet in het weekend geloof ik, dat zal het verschil zijn. Gelukkig rijdt er net iemand weg op een perfect plekje dat ik zo kan innemen. Nu op zoek naar een studio, in principe tot donderdag. Dat lijkt eenvoudig want er is plenty aan accommodatie, maar misschien juist daarom is de keuze weer lastig. Enfin, ik beperk de keus door niet ver van het strand te gaan zitten en niet langer dan 20 minuten te zoeken. En binnen een kwartier ben ik de auto aan het uitladen op het parkeerterreintje op het binnenplein van een klein complex. Zonder fratsen maar een studio die wel oké is en een fijn balkon. Helaas geen internet...
Naar Mega Spilea, een kloof tussen Kalavrita en Diakofti
Vandaag, zaterdag, had ik een wandeldag gepland. Vanmorgen is het heerlijk zonnig, maar koel en vanmiddag wordt bewolking afgegeven, dus de warmte kan geen probleem zijn. Dat is het ook niet, mijn linkervoet is het probleem. Die weigert vandaag te wandelen. Doet vreselijk zeer om onbekende reden, ik snap er niets van en probeer verschillende schoenen uit maar daar zit het hem niet in, het doet 'vanbinnen' zeer. Uiteindelijk doe ik mijn sneakers aan en ga het maar proberen. Kijken waar dit op uitloopt (letterlijk..). Het gaat na een paar minuten wat beter en is op een gegeven moment te doen. Maar een echte lange wandeling wordt dus niks. Ik slenter even over een klein marktje hier in de straat met voornamelijk groente en fruit. Veel mensen staan vooral met elkaar te kletsen!
Vitina Kalavrita; koel in de bergen
Om 9.00 uur stap ik in de auto voor een redelijk lange tocht, van Jefira/Monemvasia in principe naar Levidi en als ik dat niet leuk vind door naar Vitina. Lekker even in de bergen, want koel, wandelen. De tocht voert door een mooi gebied, via Skala en Sparti. De route Sparti-Levidi is weer even zoeken zoals gewoonlijk. Als je niet helemaal standaard volgens 'het boekje' wilt rijden, valt het niet mee. Dan wordt het kaart bekijken, wegen tellen en de stand van de zon in de gaten houden. Enfin, na wat omzwervingen zit ik op het goede pad en volgt op een gegeven moment Levidi. Allemachtig wat een saai plaatsje. De omgeving is best mooi, ik heb ook wel heel aardige maar lonely hotels gezien. Leuk voor een romantische date, maar vandaag even niet. Dus door naar Vitina. Ook daar blijkt het geheel en al verlaten te zijn als ik tegen enen aankom. Op het leukste terras (van de twee) aan het plein ga ik een verse jus drinken en bedenken of ik hier nu wel of niet blijf. Na 10 minuten komt er een Duits en een Nederlands stel zitten en ben ik druk aan het vertalen voor het meisje van de bar. Blijkt geen Engels te kunnen en kan geen (simpele) vraag beantwoorden. Ik vind dat op zich wel bijzonder, omdat ik me heb laten vertellen dat nu toch op alle middelbare scholen Engels wordt gegeven.
Monemvasia, een bonbon voor de kust
Het is echt een heel apart gezicht, de berg waarop het oude Monemvasia is gebouwd. Als een soort reuzebonbon rijst het op uit zee. Gisteravond prachtig in een rode gloed van de avondzon, vanochtend scherp aftekenend in de tegen negenen al felle zon. Het voelt ook al behoorlijk warm aan als ik de dam overloop om een bezoek te brengen aan het stadje op de berg. Gelukkig begint er al gauw een koele bries van zee te waaien, zodat het goed vol te houden is.
Dag Kythira, hallo Monemvasia
Dag Kythira, het was prachtig!
De tijd verstrijkt
Heb net een boekje gelezen van Douwe Draaisma met de aansprekende titel 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Het komt erop neer dat het in onze beleving lijkt alsof de jaren steeds sneller om zijn. Zo wens je elkaar nieuwjaar, eet je paaseieren en barbecue en dan knipper je even met je ogen en oeps daar staat de kerstboom alweer. Vroeger, dat wil zeggen toen je oma nog jong was, duurde een jaar ééuwig. Als kind leek er geen einde aan te komen, aan zo'n jaar. En dan terwijl je na je verjaardag alweer met je verlanglijstje voor de volgende verjaardag bezig was... Maar nu denk je 'oh help, alweer een jaar ouder, kan ik nog terug?'
De watervalletjes van Milopotamos
Zaterdag is dan eíndelijk weer eens een geschikte wandeldag, in elk geval vanochtend. Nadat ik gisteren maar weer eens een dagje genoten heb van de altijd aangename combinatie van zonnen en zwemmen, besluit ik vandaag weer wat actiever te zijn. Op naar Mylopotamos om een wandeling te maken uit het wandelboekje van Kythira, dat ik inmiddels op de kop heb getikt. Een wandeling naar watervalletjes en oude watermolens in de kloof.
Het vertraagde leven op Kythira
Dinsdag 9 juni. Op internet las ik dat Griekenland te maken heeft met de eerste hittegolf van het jaar. Ik geloof het meteen, maar moet zeggen dat je daar hier op Kythira toch erg weinig hinder van ondervindt. Ja, het schijnt > 30 graden te zijn, maar met een over het algemeen koel zeebriesje is dat behoorlijk goed vol te houden. Oké, voor lange wandelingen is het nu te warm, al gaat het tot een uur of 9 nog prima (maar dat is wel érrug vroeg opstaan!). Maar verder is de dag prima te vullen. Vooral met strand en veeeeeeeeeeeeel duikjes in zee!
Kythira Agia Pelagia
Als we eenmaal varen tegen elven doet het bootje het prima op dit ruige water. Iedereen om me heen is inmiddels aan het eten, drinken, kletsen, lezen, TV kijken, lachen, slapen en snurken. Om kwart over elf komen we aan in Diakofto en rij ik achter de meute aan richting... tja, geen idee, geen bord te zien. Maar veel keus is er niet, want één weg. We klimmen naar boven en daar blijkt een soort rotslandschap te bestaan met voornamelijk geel/groene begroeing. Zeg maar een soort rotstuin in het groot. Met één weg erdoor. Na een kilometer of 3 doemt een kudde geiten op en tot mijn verbazing zie ik twee auto's vóór me ineens een witte hond uit het raampje rollen. Ik schrik me lam, gooit daar iemand z'n hond naar buiten?? Na een paar buitelingen op het asfalt staat de hond op en rent vrolijk achter de geiten aan. De auto voor me stopt subiet en blijkbaar ook de auto waar de hond in zat. Er rent een man naar buiten, achter de hond aan, die nog luistert ook. Wordt in z'n nekvel gegrepen en de auto weer ingedropt. De auto voor me haalt in en zo ben ik getuige van een woede-uitval van de bestuurder naar z'n kind die blijkbaar samen met de hond op de achterbank zat. Raam open, hond ziet geiten en denkt 'jump!' Zo ongeveer zal het dus wel gegaan zijn. Gelukkig voor de hond loopt het dus met een sisser af, hopelijk ook voor het kind!
Met wind mee naar het zuiden
Als ik wakker word hoor ik het al behoorlijk waaien. Ik kijk op het balkon..brrr donkere wolken overal. Ik kleed me aan en ga beneden op de stoep even mijn mail ophalen via de verbinding van Tikla. Na 1 minuut gaat het regenen! Dat doet de deur dicht, ik vertrek vandaag!
Wandelen van Kardamyli naar Petrovouno en Proastio
Dinsdag 2 juni. Gisteren heb ik de wekker op.7,30 uur gezet. Vandaag ga ik vroeg wandelen. Eigenlijk gekkenwerk in je vakantie, maar alla. Na ontbijt en koffie is het half 9 als ik op pad ga. Ik heb de Sunflower wegwijzer 'Peloponnesus' gekocht, van Michael Cullen. Was er zelfs in het Nederlands, en bevat veel auto- en wandeltochten, vaak ook in combinatie. En er staat veel info in over wat je onderweg ziet. Leuk boekje.
Kardamyli, een kleurrijke vlek aan zee
Zaterdag 30 mei. Om kwart over 9 rij ik op de doorgaande weg, richting Pylos. Misschien ga ik het paleis van Nestor bezoeken, maar misschien ook niet. Het is nu nog 21 graden, lekker weer om zoiets te ondernemen. Het paleis ligt zo'n 12 kilometer ten noorden van Pylos en 3 kilometer onder het dorp Chora. Volgens de boekjes is het uitzicht (weer) prachtig, al is er niet meer zo veel over van het paleis. Een interessante verzameling stenen, zeg maar. En ik weet niet of ik vandaag wel in de mood ben om een hoop stenen te gaan bekijken. Maar goed, ik hou erg van uitzichten, dus alla, ik ga het proberen. Als ik via een slingerende weg boven aankom en de parkeerplaats bij het paleis(restje dus..) oprij, blijkt er net een bus met luid kakelende Engelsen te worden gedropt. Ik parkeer, bedenk me 10 seconden, en rij weer weg. Dit kan ik niet aan vandaag! Op naar Chora, het dorpje even verderop. Dit blijkt een aardig plaatsje te zijn met een leuk terrasrijk plein. Ik doe een rondje rond het dorp en besluit terug te rijden. In Gialova, zo'n 7 km vóór Pylos, is het goed toeven aan de paralia, even een vers sapje en genieten van het blauwe water met vandaag grote witte schuimkoppen vanwege de wind. Pylos ligt wit op de achtergrond tegen de berg aan geplakt en enkele zeilbootjes poseren voor de foto. Mooi!
Het andere oog van Venetië , Koroni!
Het is 29 mei. Om kwart over 9 zit ik fris en fruitig in de auto, op weg naar Koroni, een kilometer of 25 verder. Het is buiten 21 graden (binnen is het áltijd 20 graden, dank zij de airco..
), lekkere temperatuur nog om een stadje te bekijken. Al zal het wel snel stijgen. Ik neem de weg langs de kust, het is nog super rustig onderweg. Een eindje voor Koroni wordt de weg brééd, tjonge, er was zeker ruimte over! Dat is me al eerder opgevallen, op de meest rare plaatsen kom je ineens op een weg die wel vierbaans zou kunnen worden. Na een paar kilometer van deze luxe is het asfalt op en stort ik bijna in een grindbak. Het is dat ik het al verdacht vond dat de weg er nog zo nieuw uitzag... Enfin, met een gangetje van 20 km/u kom ik net voor Koroni weer op een gewone weg en tuf rustigjes het stadje in, naar beneden.
Hemelvaartsdag in Griekenland
Woensdag 27 mei. Finikounda heeft best een aardig winkel- en horecabestand voor zo'n klein dorp. Heeft natuurlijk alles te maken met het toerisme in de zomermaanden. Ik ken dat vanuit mij woonomgeving (Zeeland) waar ook veel winkels en restaurants weliswaar het hele jaar open zijn, maar het grote geld verdienen in de zomer. Daarnaast heb ik in de korte tijd dat ik nu op mijn balkon zit al een groenteboer, een aardappelboer, een stoelenleverancier, een bloempotten- en plantenhandelaar en een rijdende kledingwinkel langs zien komen. De kledingwinkel zit in een volkswagenbusje waarvan de achterklep opengeklapt is om de jurken aan te hangen. Ze heeft alleen dames- en kinderkleding hoor ik haar omroepen. En niet te geloven, er komen meteen een stuk of zes vrouwen rond het busje staan. Hoe kun je nu toch kiezen uit bijna niks? Of zou het dan toch waar zijn dat de keuze juist moeilijker wordt naarmate het aanbod groter (heb ik pas ergens gelezen)?? Enfin, ik heb niets nodig. Ik heb een auto vol met kleding, boeken en andere spullen dus kan voorlopig wel even vooruit!
Waaaaaaaaaaaaaaaaaah, hier sijn fissieeeeeeeeeeeeeees! Se bíjten
Ik schiet in de lach als ik er weer aan denk, bij het zien van de kleine, bijna doorzichtige visjes in het heldere water. Vorig jaar in Parga liet een blonde Amsterdamse dame duidelijk merken dat ze wat problemen had met het zwemmen in zee... De visjes hier zijn klein en schattig, ze bijten niet (denk ik) en zwemmen onrustig om me heen als ik een poosje stil blijf staan. Er gaat vrijwel geen zuchtje wind en het water is stil en helder. Op de bodem een prachtig decor van kiezels in allerlei verschillende kleuren en vormen. Half 10, er is nog niemand te zien hier op het kleine strandje vóór mijn studio. Ik geniet van de warmte van de zon op m'n vel. Het water is nog best koud (oké, ik ben een koukleum..) maar zo in combinatie met de zon sta je best lekker. Straks ga ik zwemmen!
Help, ik blijf hangen; het is hier echt leuk!
Dinsdag wandeldag. Ik vertrek op tijd naar 'de stad' met de bedoeling om naar de bovenstad te wandelen. Een flinke klim, maar om half 10 nog goed te doen. De lucht is strakblauw, dus dat belooft wat. Zodra je in de stad echt gaat klimmen wordt het stratenpatroon kronkelig en een stuk leuker dan de rechte 'benedenstad' (hoewel beneden is relatief, want eigenlijk is de hele stad zo ongeveer op een helling gebouwd..). Het valt me op dat de meeste huizen in Kiparissia er goed onderhouden uitzien. Ik heb nog niet veel verwaarloosde panden gezien. Ook hier boven ziet er er grotendeels tip top uit. Op één klein stukje na, in de buurt van de grote kerk. Maar er wordt wel gemetseld en geschilderd. Komt vast ook goed..
Kiparissia, heerlijk zo'n echt Griekse stad!
Zaterdag 16 mei. Ik ben onderweg naar Pylos, aan de baai van Navarino. Om daar te komen vanuit Katakolo volg je de borden 'Kiparissia'. En dan schiet me ineens te binnen dat ik hierover iets heb gelezen in het reisboek van de Pelop. Bij de 1e stop kijk ik even; en inderdaad, het staat beschreven als een leuke Griekse stad aan het water. En omdat Griekse steden altijd een magische aantrekkingskracht op mij hebben, besluit ik daar éérst eens te gaan kijken. Als ik de auto aan de boulevard heb geparkeerd en wat rondloop ben ik eigenlijk al verkocht. Een handvol cafés met grote terrassen, een klein stadsstrand (of eigenlijk twee) en een haventje is genoeg om te bedenken dat ik het hier vast wel een paar dagen volhou. Het geheel is een welkome combinatie van stad, strand, haven, terras, bergen, groen en uitzicht. Iemand heeft me hier studio's Kotsoris aanbevolen (mocht ik hier willen blijven), aan zee, daar ga ik naar op zoek. De studio's blijken naast Camping Kiparissia te liggen, in een grote tuin met palmbomen eromheen. Prima accommodatie, leuke plek met uitzicht op zee, ik blijf!
Alone in Katakolo
Vandaag 15 mei gaat mijn reisgenote terug naar Nederland, naar huis, tuin, planten (ook de mijne, evenals de katten..) en vriendje. Ik zwaai haar om 12.00 uur uit op het vliegveld van Araxos. Nee, ze gaat niet met een F-16 al zou ze dat graag willen, maar met een Boeing 737 van Tui Fly. Het is een militair vliegveld, maar vandaag is 'tzarterday'. Het is een echt Grieks gesteggel over de aankomst/vertrektijd, blijft onzeker tot de laatste minuut, maar uiteindelijk meldt een smsje dat ze toch rond half één vertrokken is. Ik ben dan al onderweg naar Kilini, om een kijkje te nemen in de veerhaven naar onder meer Kefalonnia. Jongens, wat een saai dorp is dat. Een nietszeggende lange boulevard met hier en daar een (op dat moment leeg) terras, veel ijzerwerk, weinig groen en zicht op vrijwel niks. Er ligt geen boot, er is weinig te beleven en de bebouwing is oersaai. Wegwezen dus. Ik besluit dan toch maar naar Loutra Kilini te rijden, misschien is daar een leuk terras voor een verse jus. Alhoewel, de laatste keer dat ik in een Loutra was (Loutra Edipsou op Evia) waren er vrijwel alleen grijze watergolf permanentjes te zien, en stramme grijs-witte mannetjes. Ook niet het toonbeeld van gezelligheid, maar goed we gaan vandaag in de herkansing. En bovendien in een ándere Loutra.
Vitina Langadia Olympia Katakolo; een tocht uit duizenden
Ik weet het, ik ben niet geheel en al objectief als het op Griekenland aankomt. Maar eerlijk waar, dit gebied is werkelijk prachtig. De combinatie van hoge kale bergen, een groene bosrijke 'onderomgeving', kloven en riviertjes, vergeten vriendelijke dorpen en authentieke bewoners is onovertreffelijk.
Luxe logeren in Vitina
Na twee zonovergoten stranddagen in Stoupa is het vandaag ook weer heerlijk om te vertrekken. We hebben gisteravond genoten van een geweldige zonsondergang in Kardamili, wijn drinkend en tapas etend op het terras van café Tikla. We waren aangetrokken door het gratis internet (Wifi) dat het café aanbood (soms kost het wat moeite dit weblog bij te werkenJ), maar het blijkt ook nog eens een erg leuk stekje te zijn om de avond te zien vallen.
Stoupa Kardamili Agios Nikolaos. Zon, wolken en regen
Als iemand het woord Stoupa zegt denk ik aan een strandje en een lucht met donkere wolken boven de bergen die langzaam maar zeker over het strand gaan hangen. Aan warmte die eveneens langzaam verdreven wordt, samen met de zon. Ondanks dat ik in 2006 hier een paar dagen op het strand heb gelegen is dit beeld nooit veranderd. Het is ontstaan in 1996 of 97 toen we in oktober een week door deze streek toerden. En eenmaal in Stoupa met alle geweld naar het strand wilden, ook al was het weer nog zo twijfelachtig...
Van Katakolo naar Stoupa, cross-over de Pelop!
Woensdag 6 mei. Het is half 10 als we via de bakker (mmmm, heerlijke koulouri's hier in Katakolo) op weg gaan naar het zuiden. In principe willen we naar Petalidi en daar misschien een dag of vijf blijven. Beetje relaxen, beetje wandelen, beetje strand, kortom vakantie.. We nemen de kustweg zodat we regelmatig even lekker aan een haventje/boulevard wat zeelucht op kunnen snuiven. Ook moet ik nog wat boeken afgeven voor iemand in een café bij Tholo.
Een cruiseboot in Katakolo
Ik word wakker en denk 'goh, er komen wél veel bussen langs hier'. Dan schiet me te binnen dat we gisteravond mega veel bussen hebben zien staan bij de haven. En toen dachten, die staan vast klaar voor het geval er een cruiseboot aanlegt en de hele meute naar Olympia moet. In Nederland had ik gelezen dat er cruises hier aanleggen, wat me eerst erg verwonderde maar toch wel logisch is als je bedenkt dat Olympia hier vlakbij is.
Ik schiet dus mijn bed uit, naar het balkon, en ja hoor, er ligt een megagroot cruiseschip in de haven! Straks even gaan kijken dus en uitvinden wanneer dat ding weer vertrekt. Vast eind van de dag ofzo, wat me een grappig spectakel lijkt.
Rond 10 uur lopen we richting boot, die supergroot boven het haventerrein uit torent. Prachtig zicht. En het is drúk!! Overal lopen mensen, ze zijn duidelijk niet allemaal naar Olympia... We zien paardekoetsen rijden, vol kwetterende Italianen, Fransen, Engelsen. Er lopen kuddes langs de kade en in de winkelstraat lijkt het wel zaterdagmiddag in Middelburg. Wat een geschuifel, geklets en geshop! Een complete metamorfose in vergelijking met gisteren, je weet niet wat je ziet! De boot ligt indrukwekkend imposant in het toch niet zo grote haventje en er rijden nog steeds bussen af en aan. Dus dáárom zijn de terrassen hier zo groot en het winkelbestand zo uitgebreid. We hebben ons gisteren al verwonderd over de hoeveelheid souvenirwinkels, kleding- en cadeauwinkels maar vooral ook de vele juweliers. Geen wonder, cruisepasagiers geven gewoonlijk een hoop geld uit in plaatsen waar ze aanleggen.
We halen een koulouri bij de bakker en besluiten lekker te gaan wandelen, weg van de drukte. Aan het eind van de hoofdstraat kun je rechtsaf de weg naar boven nemen. Al na 100 meter heerst er een hemelse stilte, alleen doorbroken door geluid van vogels. We wandelen een uurtje door olijfgaarden en nemen dan een steile weg weer naar beneden in het dorp. Al snel klinkt de sirtaki vanuit een van de haventerrassen. Nog niet eerder gehoord, volgens mij speciaal voor deze cruiseinvasie ingezet... 
.
Als we later een hapje gaan eten bij de haven is het overal op de terrassen erg levendig, niet té druk (want velen toch in Olympia) maar erg gezellig. Rond 13.00 uur daalt de stilte over het dorp en om 13.15 vertrekt de boot. Heerlijk...! We brengen een paar uurtjes door met lezen, zien tot onze verbazing een helicopter op het parkeerterrein landen (zo te zien bezoek voor het plaatselijke politiecorps..) en genieten verder van de rust tot er enkele bussen scholieren worden gedropt, die herrie maken voor een hele cruiseboot tegelijk! Gedaan met onze rust, tijd voor een nieuwe wandeling, nu langs het strand in de andere richting. Overigens moet ik wel zeggen dat 'rust' ook maar betrekkelijk is. Je merkt goed dat je hier in de buurt van Araxos bent. Er worden tal van oefenvluchten gehouden met F-16's en andere typen militaire vliegtuigen. En dan hoor je natuurlijk! Persoonlijk vind ik het wel boeiend om te zien hoe ze, vaak in formatie, overvliegen. Maar niet iedereen houdt van dit lawaai natuurlijk...
Aankomst in Griekenland in de regen!
Het slaapt toch altijd weer heerlijk op zo'n boot. Een zacht kabbelend geschud in je bed zorgt dat je heel relaxed zachtjes in slaap kunt vallen. Ik was vanmorgen in elk geval erg uitgerust! Verder viel de boottocht met Minoan qua catering wel tegen, in vergelijking met andere jaren. Ik vond het kwalitatief een stuk minder, jammer, want het is toch beetje begin van je vakantie. Enfin, een goede nachtrust is ook wat waard en lekker eten doen we straks wel in Griekenland!
Nou ja zeg, aangehouden bij de Italiaanse grens!
We zitten op de boot naar Patras. Als het goed is zijn we morgen om 15.00 uur Griekse tijd op de plaats van bestemming. De reis is tot nu toe best voorspoedig verlopen. Zaterdagochtend via België (Brussel-Arlon is al een heel aardige rit qua omgeving), Luxemburg en Frankrijk naar Zwitserland. Prachtige omgeving vanaf Basel, echt genieten. Vanacht geslapen in Mendrisio, 10 kilometer van de Italiaanse grens. Mendrisio is een slaperig stadje met kleine historische binnenstad. Ons hotel, Morgana, lag aan de rand van het centrum in een rustige straat. Prima hotel, goed verzorgd en 's morgens hoorde je alleen de vogels fluiten.
Jaaaaaaaaaaaa, morgen op reis - 10 weken Griekenland
Hiep hoi, ondanks alle tumult rond de Mexicaanse griep (voor mij extra werk dankzij mijn baan bij de gezondheidsdienst) ga ik morgen dan toch echt voor 10 weken naar Griekenland.
De auto is volgepakt, natúúrlijk neem ik weer veel te veel mee. De auto is ietsjepietsje minder vol dan in 2006 toen ik 20 weken ging. Ach ja, of je nu 3 weken of 20 weken gaat, een basisvoorraad neem je altijd mee. Vandaar .
'Hevige rellen in Griekse steden' - een kop om verdrietig van te worden!
Het heeft uitgebreid in de Volkskrant (en andere media) gestaan, de uitgebroken rellen in Athene en diverse andere Griekse steden. Ik ben er behoorlijk verdrietig van. Ergens weet je dat een uitbarsting altijd op de loer ligt en het wachten is op een aanleiding. Die aanleiding was dus nu de dood van een 15-jarige scholier die betrokken was bij een confrontatie met de politie. Heel erg natuurlijk, zo'n onnodige dood van een kind dat nog een hoop moest leren en alle kansen in het leven nog moest benutten. Het is wel jammer dat de daarna volgende vernielingen, geweld en plunderingen al gauw niets meer hier mee te maken hadden. Het is uitgelopen op een uiting van grote ontevredenheid met de Griekse regering, maatschappij en politie. Uiteraard is er ook een hoop mis, maar ik heb toch ook de indruk dat er een groep mensen is die sowieso graag de straat op gaat om van alles te vernielen en te plunderen. En die elke gelegenheid aangrijpen om dat te doen.
7de Mediterrane Letteren Festival - in zes steden in NL
Van 16 tot en met 21 december 2008 wordt het 7e Mediterrane Letteren Festival gehouden in zes Nederlandse steden. Dichteressen lezen in eigen taal voor, vertalingen worden geprojecteerd op een scherm.
Even wegdromen...
Op dagen als vandaag, waarop de regen onophoudelijk neerplenst vraag ik me meermaals af waarom ik in hemelsnaam in Nederland blijf. Terwijl ik zo verliefd ben op de zon en de warmte in Griekenland. Wat houdt me hier?? Tja, natuurlijk is er enig economisch belang dat mij hier aan het werk houdt. Een gezond banksaldo met voldoende euro's om lekker van te leven is natuurlijk wel prettig. Maar weegt het op tegen het gebrek aan zonlicht?
Om eerlijk te zijn houd ik ook erg van Nederland, het bevalt me doorgaans uitstekend in ons waterrijke, maar helaas ook af en toe erg natte land. En als er weinig zon te zien is, zoals de laatste weken, dan krijg ik toch wel heimwee naar de zon, de warmte, de geuren, het licht en de heerlijke atmosfeer in Griekenland. Dan maak ik maar weer eens youvetsi klaar of grill wat lamskoteletjes, zet een Griekse CD op en kijk nog eens wat foto's. Meekijken kan door op de foto-gallery te klikken, rechtsboven...
Even geen Griekenland maar Duitsland voor de boeg
Altijd leuk om een reisje in het verschiet te hebben, al is het een kleintje! De heerlijke reis door Griekenland is nog niet vergeten. Venetië, Zagoria, Ioannina, Metsovo, Lefkas, Valtos, en de lange (24 uur!) én gezellige bootreis terug naar Venetië. Allemaal nog vers in het geheugen, maar toch weer leuk om een weekend erop uit te gaan.
De vierde aardbeving in Griekenland deze maand!
Vanochtend weer een aardbeving in Griekenland, de vierde deze maand. Het blijft rommelen, zeker op de Peloponnesus.
Hieronder een berichtje van de Standaard, België.
Weer terug in Nederland... snif (beetje maar)
Even leek er gewoon geen eind aan de reis te komen, maar de laatste week besefte ik toch dat het er dit jaar niet in zat. Geen 5 maanden maar 'slechts' een kleine 3 weken reizen door mijn favoriete vakantieland. En nu zijn alle spullen uitgepakt, hier en daar slingeren nog een blik olijfolie en wat flessen wijn en ouzo rond.
Wow, 4-1 tegen Frankrijk, niet gek!
Dat was me een voetbalavondje wel, gisteravond. Superwedstrijd met een superuitslag! Het hele terras waar wij een TV hadden gezocht, zat vol Nederlandse zeilers, die in flotielje de Ionische eilanden en -kust bezochten. Maar een voetbalavond op je zeilboot is natuurlijk niks. Het was dus een en al gejuich, twee keer drie kwartier lang. Geweldig. Het Griekse nationale elftal was (veel) minder sterk en verloor beide wedstrijden. Die liggen er dus uit. Jammer, als voormalig Europees kampioen, maar terecht als je het niveau van spelen zag.
Jongens, zet hem op vanavond!!!
We zitten op een terras, in Valtos. Voor de buis natuurlijk! Over een kwartier begint Nederland-Frankrijk. Ben benieuwd of een herhaling van maandag er in zit..
Griekse boodschappenlijst
Een van de leukste bezigheden op vakantie is shoppen in plaatselijke supermarkten. En zeker in Griekenland, in mijn geval. Ik hou van Grieks koken, maar zeker ook van Griekse 'psonja' zoals de dagelijkse boodschappen genoemd worden. Ik heb inmiddels een 5-literblik olijfolie gescoord, twee ½ - literblikken, kruidenblokjes, mavrodapne wijn, caramel-vanillethee en nog wat schijnbaar onbelangrijke zaken (maar o zo lekker..). Vandaag laatste ronde, want zondagochtend worden we om 9 uur op de boot naar Venetië verwacht. En vrijdag en zaterdag willen we nog wat strand meepakken. We gaan dus naar Igoumenitsa, kijken of we een wat grotere supermarkt vinden, die hebben het meest in huis. In Lefkada zijn we al door een supergrote Spar gestruind, nu is het een grote Champion, een bekende Griekse keten. En ook hier vinden we weer allerlei lekkers om straks thuis het Griekenlandgevoel nog wat te verlengen. Zo heb ik wat flessen Makedonikos en Caramelowijn gekocht, wat kleine flesjes ouzo en een paar blikjes tonijn met oregano. Mmmmmmmmmm!
Zon, zee en strand en voetbal- Valtos Beach bij Parga
Zondag vertrekken we uit Nidri voor een klein weekje zon/zee/strand aan de kust bij Parga en/of Sivota. Het is bewolkt en als we de brug van Lefkas naar het vaste land over rijden begint het te regenen! Na Preveza knapt het gelukkig wat op. We rijden een schitterende route langs de kust en besluiten in eerste instantie naar Parga te rijden. Omdat we een paar dagen aan het strand willen liggen (als het weer maar mee wil werken..!) rijden we eerst naar Valtos Beach, net buiten Parga. Je kunt dan te voet over de berg naar Parga zelf, om bijvoorbeeld te eten of op terras te zitten.
Lefkada (Lefkas) een wandeling naar de watervallen bij Nidri
Vrijdagmorgen gaan we op tijd op pad, op naar de watervallen van Nidri. Het is een wandeling van 3,5 kilometer door een bosachtige omgeving. Het laatste stuk gaat naar boven (400 m) tot aan het begin van de kloof waar de watervallen zijn. Tja. Het is natuurlijk al juni dus niet meer zoveel water. Beetje dunne waterstraal valt enkele meters naar beneden. Zeker niet spectaculair maar wel een leuke ‘beloning' voor de wandeling. Het klauterwerk inbegrepen... Het lawaai bij het water blijkt te komen van twee brulkikkers die naar elkaar schreeuwen in het doodstille water. Grappig zicht.
Eenmaal terug vertoeven we na het shoppen nog een paar uurtjes op ons balkon met view en zien hoe het vervoer van een zeecontainer via de weg toch wat problemen oplevert (zie foto). Een vrachtwagen met een zeecontainer achterop, bijna dwars op het laadgedeelte, rijdt door de weg achter ons appartement. Tja, dat is niet altijd even simpel. Zo staan eerst enkele auto's in de weg, waarvan pas na enige tijd de eigenaar komt opdagen. En ook de bomen en uithangborden van de hotels hangen wat in de weg. Een boom knakt behoorlijk, één uithangbord sneuvelt en vele takken breken af. Maar uiteindelijk lukt het om de container bij de zeilhaven te krijgen. Na deze consternatie koken we een heerlijke pastamaaltijd en wandelen dan rond zeven uur richting Vligo. Dit dorpje ligt aan Nidri vast en is ook een watersportplaats. Tussen Nidri en Vligo huist de zeilschool van Evenementsreizen, zo blijkt. Het is zo te zien barbecuetijd.. Mooie omgeving om als thuisbasis te hebben tijdens je zeilcursus!
Tijd voor het eilandgevoel, maar wel gemakkelijk te bereiken met de auto: Lefkas
Donderdag 5 juni, het spettert in Preveza! We lopen via de boulevard naar de auto want gaan vandaag op pad naar Lefkas. De lucht ziet er dreigend uit en als we in de auto zitten begint het flink te regenen. Enfin, voor een reisdag niet zo erg. Hoewel, reisdag, je rijdt in een half uurtje naar Lefkada! Dacht ik. Ik had even niet op de Griekse bewegwijzering gerekend en het duurt even voor we Preveza uit zijn. Op een gegeven moment kun je maar beter op je richtinggevoel en de stand van de zon vertrouwen in combinatie met een kaart. En ja hoor, daar is de tunnel... Voor 3 euro rijden we door een prachtige, vrij nieuwe tunnel en zetten vervolgens koers naar Lefkada waar we rond 11 uur aankomen. Het hoofdplaatsje direct na de brug is wat chaotisch maar wel levendig. Aan de talloze zeilboten in de haven en aan de kaden kun je zien dat het een topbestemming is voor zeilers. Dat blijkt later het hele eiland te zijn. Ook in Nidri, waar we eerst doorkomen op weg naar Poros is een drukke kade met zeilboten, en een boot die naar de eilandjes Meganisi en Skorpios vaart. Het is er heel erg toeristisch maar ook levendig en schilderachtig aan de haven en kade. Het uitzicht is prachtig. We drinken wat op een terras en gaan dan door naar Poros. Op Lefkada regent het in elk geval niet en de zon schijnt heerlijk. De wolken boven de bergen zorgen voor een mooie omlijsting...
Dag Ioannina, op naar Preveza 4 juni
Ioannina is echt een leuke, maar heel drukke stad. Het schijnt dat dit de stad in Griekenland is waar, op Athene na, de meeste auto's rondrijden. En dat geloof ik direct! Aan het meer parkeren is echter geen probleem. In het gebied rond het kastro (fort) waar geen terrassen meer zijn kun je over het algemeen prima parkeren. In het weekend is het wel veel drukker, maar het lukte toch steeds weer om de auto kwijt te kunnen. Wil je dan uitgebreid gaan shoppen in de stad, moet je wel ver lopen met je pakjes. De stad is heel langgerekt, met hééél veel winkels, maar dat betekent dus sjouwen op de terugweg. Wij hebben alleen in een klein winkelgebiedje net buiten het Kastro geshopt. Verder gewandeld langs het meer, heerlijk gegeten, op terras gezeten (mét Wifiverbinding) en het Kastro bezocht.
Op naar Ioannina en Ali Pasha
Het valt niet meer om na een week de auto nog economisch in te pakken. We hebben er te lang van alles zo maar ingegooid. Toch maar even reorganiseren voordat we op pad gaan naar een volgende stop.
Zagoriadorpen en de Vikoskloof
Wow, de lucht is weer prachtig blauw en de zon schijnt volop als we wakker worden. Vandaag gaan we een rondje rond het Vikosgebergte rijden en onderweg hier en daar wat wandelen. De hele kloof lopen is niets voor mij, 12 km is wel érrug ver... De Vikoskloof is met zijn 900 meter diepte en 12 km lengte de grootste kloof van Noord-Griekenland. Het is ook de meest belopen kloof op het vaste land.
Op weg naar de Vikoskloof. Helaas is het 35 graden
Het is al weer donderdag, we zijn inmiddels bijna één week en zes landen onderweg. En nu dus sinds drie dagen in Griekenland. Vandaag weer een reisdag te gaan. Na twee nachtjes en één dag uitrusten in Sivota, aan de kust, vertrekken we nu richting bergen. We gaan allereerst richting Ioannina, met als uiteindelijke bestemming één van de Zagoriadorpen. In principe naar Ano Pedina, waar ik iets over gelezen heb en waar volgens SNP en Herman de Blijker een superhotelletje moet zitten. Volgens het verhaal een rustig mooi dorp in een schitterende omgeving en prima uitvalsbasis voor diverse tochten in de omgeving.
En dan op naar Griekenland!
"Het is hier héél stil in deze omgeving. Het enige dat je hoort 's morgens zijn de vogels." Aldus Karin van pension Il Tulipane waar we logeren. Ze was wel nog wat vergeten... De haan die de eerste morgen al om 4.00 uur dacht dat de dag begonnen was. Vanochtend had hij zich gelukkig wat verslapen en kraaide pas tegen zevenen. Deze dag beginnen we zeer relaxed, met een alweer uitstekend ontbijtje. Op het gemakje de auto inpakken en dan met een zeer summiere routebeschrijving in de hand op naar Dolo, een van de eerste plaatsjes waar een prachtig oud Venetiaans paleis zou moeten zijn. We volgen een route die van Padua naar Venetië gaat langs een secundaire weg. Aan deze weg zijn tal van oude paleizen te zien. Veelal vervallen maar regelmatig ook in opknap- of opgeknapte status zoals al gauw zal blijken.
Naar Venetië maar niet alleen!
Al lang niet meer zulke mensenmassa's bij elkaar gezien als in Venetië op het San Marcoplein! Op de voet gevolgd trouwens door Venetië aan het Canal Grande bij het station... Ongelooflijk hoeveel mensen dit op de been brengt. Zou iedereen echt bang zijn dat de stad over een paar jaar in zee gaat zakken? Die kan ik dan wel gerust stellen, ze proberen dat met alle macht te voorkomen. Overal staan hijskranen en wordt gewerkt aan huizen en oevers. Dus het zal allemaal best wel meevallen denk ik.
Venetië aan onze voeten
'Het weer is niet zo goed op het moment, het is veel te koud' zegt de eigenaar van de bed and breakfast 'Il tulipano' in Camponogare waar we net zijn aangeland. Het is bijna half acht 's avonds, 23 graden, licht bewolkt en af en toe schijnt er wat zon doorheen. Tja. Wij vonden het heerlijk toen we uit de auto stapten! Geen regen, zoals rond het Comomeer en zacht qua temperatuur. We stellen hem maar meteen gerust, voor ons is het prima zo! Morgen naar Venetië en daar hoeft het echt geen zon en 30 graden te zijn. Ook liever geen regen trouwens...
Bijna onderweg... dus nu inpakstress!
Zijn er mensen die fluitend wat spullen in een koffer/tas gooien, pasjes en tandenborstel pakken en zo de auto, dan wel trein of vliegtuig instappen? Kan iemand mij dan een stoomcursus geven om ook zo te worden?
Kruiden in de Griekse oudheid
Het gebruik van kruiden is eeuwenoud. En dan zeker niet alleen in de keuken, maar in het hele leven speelden kruiden een belangrijke rol. Nog een paar weetjes van veel gebruikte kruiden in Griekenland.
Laurier
Laurier kom je veelvuldig tegen in de landen rond de Middellandse zee. Maar ook bij ons kunnen laurierboompjes overleven. In mijn tuin (Zeeland) zelfs al járenlang, ondanks het feit dat ik steevast vergeet om bomen en planten te beschermen tegen de (bescheiden) vorst die we hebben gehad. De Romeinen waren al bijzonder gesteld op de plant, dat komt terug in de naamgeving. In het woord Lauraceae zit het Latijnse 'laurus' dat 'prijs' betekent; 'nobilis' van de soortnaam betekent 'uitstekend, perfect, opmerkelijk goed'. De oude Grieken en Romeinen gebruikte de laurier dan ook als teken van wijsheid en macht. Met lauwerkransen van het blad van de laurier werden helden en dichters gekroond. De laurierboom is ook verbonden aan Apollo, de Griekse god van de helderziendheid, de dichtkunst en de geneeskunst. Zijn priesteressen aten eerst laurierbladeren voordat zij zich wijdden aan het uitspreken van orakels. Omdat het innemen van grotere hoeveelheden laurier tot trance leidt, is wel duidelijk hoe helder de toekomst-voorspellingen waren. De zoon van Apollo, Aesculapius, de Griekse god van de geneeskracht, nam ook al laurier tot zich. De krachtige antiseptische werking ervan beschermde hem tegen ziekten.
Griekenland, kruidenland
Het is altijd weer smullen geblazen, eten in Griekenland. Voor iedereen die nu 'hè nee, wéér tomaat en komkommer en souvlaki' roept, dat is níet de authentieke Griekse keuken!! De Griekse keuken is eenvoud, is vers, is geurig en smaakvol, is goede en authentieke producten en is koken met verse kruiden.
Filmpje kijken? Dompelen in Griekse sferen..
Vanmorgen heb ik m'n CD's en DVD's beetje opgeruimd. Chaotisch als ik ben ligt gewoonlijk alles door elkaar. Muziek-CD's, foto-CD's, DVD's, CD-ROM's (soms geen idéé wat erop staat) in een ongeorganiseerde stapel rond de muziek/DVD installatie. Eéntje viel me op en ga ik vanavond weer eens kijken: Politiki Kouzina oftewel A Touch of Spice. De versie die ik heb is alleen in het Grieks, dus wordt wel beetje zweten.. Woordenboek erbij scheelt wel wat, maar het blijft moeilijk. Het is weer al even geleden dat ik deze heb gezien, misschien gaat het begrip van het Grieks nu sneller...
Het verhaal van de doos van Pandora
Nee, ik bedoel niet het verhaal van de doos, die de juwelier tevoorschijn haalt als je op zoek bent naar zo'n (in mijn ogen) veel te dure Pandora-bedel. Al moet ik toegeven, dát Pandora verhaal is natuurlijk wél de marketingstunt van de laatste jaren. Hele volksstammen zijn ten prooi gevallen aan een verzamelwoede die qua omzet hoogst interessant is voor de juweliers, maar vooral voor de bedenker van dit fraais. Een beetje verzamelaar heeft in no time honderden euro's aan de arm hangen.
Zware aardbeving in Griekenland
Inmiddels staat het op alle nieuwssites: Vanochtend vond er in Griekenland een zware aardbeving plaats. Het epicentrum lag ongeveer 50 km ten zuiden van de Peloponnesus, onder de zeebodem op zo'n 30 m diepte. De beving had een kracht van 6,7 op de schaal van Richter. Ook zijn er later nog twee naschokken geweest. Gelukkig schijnt de schade mee te vallen en zijn er (nog) geen slachtoffers gemeld. Ik ga in elk geval straks even naar het Griekse nieuws kijken, om 21.00 uur op ERT.
Aan het (Griekse) strand... dichterlijk beschreven
Op verzoek, het gedicht van vorige week in het Grieks:
Gedichten over Griekenland...? Mmmmm, dat wordt dromen!
Deze week verschijnt een nieuwe gedichtenbundel met Griekse gedichten, én de Nederlandse vertaling. Dichteres Agni von Meijenfeldt-Fournaraki, die adjunct-directeur is geweest van het Grieks Verkeersbureau, woont en werkt in Amsterdam. Ze heeft een passie voor taal en literatuur, wat in al haar gedichten doorklinkt. Voor Belevingen, haar eerste gedichtenbundel, maakte Agni een keuze uit gedichten die ze in haar Griekse tijd schreef en gedichten die ze in Nederland heeft geschreven. Een voorproefje:
Ziekenhuizen in de Griekse oudheid
Eén asklepion, twee asklepeia. Maar wat is het? Een paar weken geleden kwam de term ‘Asklepion’ een keer ter sprake bij het afscheid van een collega. Nu wist ik dat het in de oudheid een ziekenhuis was en dat heiligdommen van Hippocrates als hoeder van de geneeskunst vaak bij zo’n Asklepion geplaatst zijn ( Kos, Epidaurus). Maar verder…? Afgelopen weekend bladerde ik een kinderboek door over de Griekse oudheid en ja hoor, daar stond in hoe dat ging in zo’n ziekenhuis ruim voor onze jaartelling.
Kom op mensen, Griekenland bestáát nog!!!
Veel te vaak krijg ik het te horen deze weken. 'Nu ga je toch zeker niet meer?' 'Goh, joh, heel Griekenland is verbrand!' Zucht. En ik maar uitleggen. Dat maar 2% van Griekenland brandschade heeft opgelopen. En maar 8% van de Peloponnesus. Ik weet niet of het echt helpt. Volgens de wetenschap luisteren we toch echt vooral naar wat we wíllen horen. We horen datgenen dat zich in ons hoofd al heeft vastgezet. Ons referentiekader zorgt voor onze eigen werkelijkheid. Een klein communicatiegedichtje ter illustratie:
Paar foto's Griekenland 2007
Ben al weer een dag of vijf thuis. Vandaag eindelijk tijd gehad om de foto's wat uit te zoeken. En nog een paar op het weblog te plaatsen. Ik heb bar weinig foto's eigenlijk. Bij een temperatuur van gemiddeld 38 graden overdag staat je hoofd niet zo naar foto's maken!
Al 10 dagen hittegolf in Griekenland. We smelten... bijna!
Inmiddels is het donderdag 28 juni en al ruim 10 dagen een hittegolf in Griekenland. Alle records worden gebroken. Nog nooit sinds de start van het registreren is het zo'n langdurige periode > 40 graden geweest in Griekenland. Voor het eerst in 90 jaar werd in Athene 46 graden gemeten. Nog nooit is zoveel stroom en water verbruikt. En ga zo maar door. Stroomuitval, branden, chaos en politiek gekrakeel.
Heeeeeeeeeeeeel warm in Griekenland
We hadden het zo mooi bedacht. Op 17 juni naar Thessaloniki vliegen, een paar dagen de stad verkennen en woensdag (of, indien Thess erg boeiend is nog wat later) de trein nemen naar Athene om van daar uit per auto naar de Pelop te gaan. Leuk plan. En dan wordt het ineens 35 graden. De tocht van het vliegveld naar de stad gaat nog. We stappen rond half 6 in de bus. De mensen om ons heen beginnen opgewekt te kletsen tegen ons. We hebben nog niet echt door dat het heel erg warm wordt deze dagen...
Grieken volgens A. den Doolaard
Ik heb een oud fotoboekje over Griekenland op de kop getikt, eind jaren vijftig uitgegeven met foto's van Cas Oorthuys en tekst van A. den Doolaard. Geweldig leuk om te lezen en veel mooie zwart-wit foto's. Op een bladzijde over o.a. retsina gaat de tekst over in het volgende:
Grieks weer in Nederland
Al wéken is het superweer in Nederland. Dat houd mijn heimwee wat binnen de perken.. Vorig jaar om deze tijd bezocht ik Delphi, Arachova, Loutraki en Nafplio, dit jaar is het genieten van het Griekse weer in Nederland. En voor iedereen die dat ook doet, en vanavond ook buiten wil genieten van bijvoorbeeld Moussaka, hierbij het recept.
Voorjaar weer voorbij; troost: Griekse koekjes
Tja, het voorjaar is weer even voorbij. En het begon net te wennen. In Athene is het vandaag 18 graden. Ik troost mezelf (en mijn omgeving) met Griekse koekjes:
Na negentien weken weer thuis... Wénnen hoor!
Zondagavond logeren we in Luzern, een prachtige oude stad aan het Vierwoudstedenmeer, in Zwitserland. De reis er naar toe was behoorlijk druk en filerig, vooral voor de Gotthardtunnel. Het is nog steeds warm, maar als we 's avonds heerlijk zitten te eten op het terras van ons hotel, begint het waanzinnig te hozen. Rennen....! Het hotel is van alle luxe voorzien dus de rest van de avond (na elven) wordt gevuld met bad, boek en internet.
Maandagochtend vertrekken we na een ontbijtje aan het water met koffie en gipferli richting Trier. Helaas, alweer overal files. Nooit meer in de zomer op reis... Niettemin, we zijn op tijd in Trier voor een wijntje op een nog zonnig terras en genieten volop van deze laatste vakantieavond. Het voelt nu al vreemd moet ik zeggen. Trier is al bijna thuis, niet zo vakantieachtig. Hier ga ik zo vaak naar toe, en op de een of andere manier lijkt het nu al weer heel gewoon om hier te zijn. En als we dinsdagavond rond half zeven Middelburg binnenrijden, heb ik ook niet het gevoel bijna vijf maanden weg geweest te zijn! Het is allemaal heel gewoon en heel vertrouwd. Net of ik er vorige week ook gewoon was. Jeetje, wat érg eigenlijk! Waar is mijn reisgevoel gebleven?
Laatste weekje Griekenland... Snik
Preveza - Parga - Igoumenitsa; 24 - 29 juli
Dinsdagochtend gaan we weer verder, het is te warm om in de stad te blijven. De eerste kustplaatsjes na Preveza zijn niet echt bijzonder en al gauw bedenken we dat we toch maar naar Parga gaan. Wel druk en zeer toeristisch, maar ook een heerlijk strand, veel gezelligheid en een riante keuze aan appartementen. En dichtbij Igoumenitsa, zodat we daar zaterdag nog alle tijd hebben om beetje rond te kijken, voordat we aan boord gaan. Ik ben een aantal jaren geleden twee keer in Parga geweest. Beide keren hadden we een appartement aan de toegangsweg van Parga, zo'n 10 minuten lopen van de haven. Je zit daar relatief rustig, kunt de auto meestal goed parkeren en is toch overal dichtbij. We vinden ook deze keer daar een appartement. Het is weliswaar juli en dus druk, maar het derde appartement waar we het vragen heeft een mogelijkheid. Er is ook ontzaglijk veel aanbod in het plaatsje. En weer bedenk ik dat het wennen is, zo'n drukte terwijl ik zoveel gezien heb buiten de toeristische highlights en verblijfplaatsen. Maar goed, we gaan nu een paar dagen voor het strand, en dat is geweldig hier (Valtos). Verder een hoop gezelligheid in het plaatsje, vooral 's avonds.
Met windkracht 8 op de Egeïsche zee
Naxos - Nea Makri - Loutra Ypati - Preveza ; 21 - 23 juli
Vrijdagnacht hoor ik het al. Aolus heeft het behaagd om nog wat harder te gaan blazen. Zijn bolle kaken vol wind blaast hij zich uit over de zee hier rond Naxos. Dat belooft wat voor het boottochtje vandaag... En ja, als ik rond half 11 bij de haven aankom, beuken de golven met kracht tegen de aanlegsteiger. Niettemin, er wordt gewoon gevaren volgens de havenpolitie. Helaas, mijn boot (Highspeed 3) is een uur later dan gepland en pas om kwart over twaalf varen we richting Mykonos, Tinos en tot slot Rafina. Dan begint het avontuur. Al vrij snel lijken we in een soort achtbaan te zitten, die op en neer en soms heen en weer zijn weg vind. Als je loopt lijkt je minstens een halve fles whiskey op te hebben, als je zit krijg je het ultieme kermisgevoel. Of Eftelinggevoel. De zee is donkerblauw met véél witte koppen, enorme golven knallen tegen het schip, spetters vliegen bijna constant tegen de ramen. Alsof er een enorme regenbui valt. Na Tinos steken we niet rechtdoor over naar het vaste land, maar varen langs de kust van Andros richting Evia. Als we Tussen Andros en Evia oversteken, moeten we allemaal blijven zitten... Dat valt zo te zien niet mee voor de velen die groen van ellende af en aan lopen naar de WC! En weer ben ik erg blij dat ik nooit zeeziek word. De boot gaat ook wat zachter varen. Niettemin, het verloopt toch allemaal goed en na een stukje kust van Evia steken we over naar Rafina. Dan gaat het ook iets beter, totdat we vóór Rafina zijn, waar de zee weer behoorlijk op de kust aanvalt. Maar rond half 5 zit ik dan toch in de auto richting Nea Makri, wat helaas nog niet verhuisd is en ook nog steeds aan dezelfde noordkust ligt. Dus ook hier windkracht 8...
Wandelen op de Cycladen + 2 foto's
Beide foto's zijn van het klooster Faneromeni, aan de kustweg tussen Apollonas en Chora. Nog een tip voor wie van wandelen houdt. Er is nu een prima wandelkaart in de serie 'Topo islands' van Anavasi. Naxos is 10.28. Ik vond verder op een website 20 wandelroutes die bij deze kaart gemaakt zijn + een aardige beschrijving van Naxos: http://www.cycladen.be
Grrrr. Ik ben boos. En verdrietig...
Vandaag, woensdag, ga ik dan eindelijk het 'wandelingetje met de auto' maken, zoals ze dat hier zeggen. Een rondje over het eiland, via binnenland en dorpen heen, en na Apollonas via de noordkust terug. Eigenlijk doe ik dan maar de helft van Naxos, maar de zuidelijke helft is veel minder ontwikkeld, en de wegen zijn zwaar niks. Er zijn wel een paar dingen die het bezoeken waard zijn, maar de de meeste dorpen liggen toch in het westen en noorden. Het waait waanzinnig (noordenwind!), dus ik krijg het advies vooral voorzichtig te zijn. Maar ja, de auto weegt meer dan 1000 kilo dus beetje wind moet toch kunnen, niet waar? Als ik naar de auto loop, val ik bijna om van schrik. En daarna van verbazing.
Tijdloosheid in Griekenland
Nog een week of twee, en mijn reisje zit er op. Al ruim zeventien weken ben ik nu weg uit Nederland. Eigenlijk kan ik het nauwelijks geloven, het voelt niet zo. Het lijkt een tijdloos bestaan, waarin het niet uitmaakt welke dag het is. Of welke maand. De soort maand meet ik af aan de bloemen die wel of niet bloeien. En aan fruit en groente dat verkocht wordt. De seizoenen voorjaar en zomer zijn geruisloos in elkaar over gegaan. Ik heb gemist wanneer het één het ander werd. Er zat ook niet zoveel logica in. Niet qua drukte (toerisme) want erg afhankelijk van wáár je zit, en die variatie was groot... Maar ook niet qua weer. Begin april kon je al op het strand liggen (Kreta), begin mei hadden we het berekoud in de bergen (Arachova) en regende het van tijd tot tijd behoorlijk. Eind mei was het warm, warm, warm (Argolida), juni superwisselvallig met behalve gelukkig ook genoeg warmte en zon: wolken, regen, storm, onweer en één keer zelfs hagel! Eind juni weer smeltend heet in Iria (Argolida-Pelop), begin juli storm en buien op Evia, en nu heerlijk zomers weer op Naxos. Waarschijnlijk ondersteunt dit voor Griekenland ook ongewone weerbeeld het rare tijdsbesef dat ik hier heb gekregen. Rationeel weet ik wel dat ik best al een tijdje onderweg ben, maar als iemand zegt dat het nog maar zes weken is geloof ik het ook. En dan nu de wetenschap dat ik over twee weken gewoon al weer thuis ben!
Perfect hotel in Naxos stad, bij strand en centrum
Ik kan het niet laten om mijn favoriete hotelletje hier in Naxos-stad even te laten zien.Hotel Sanoudos is een klein familiehotel superdicht bij het strand (nog geen minuut lopen) en toch nog dicht genoeg bij haven en centrum (paar minuten lopen). Ruime kamers met balkon en alle faciliteiten (badkamer, TV, koelkast, airco) die je nodig hebt. Ik kom hier al bijna vijftien jaar en het bevalt uitstekend. Zie foto's. In de linklijst hiernaast staat een link naar de website van Sanoudos. Als je nog in juli of augustus zou willen gaan, even bellen, want het is dan best druk. September is geen probleem!
Athene - Naxos; 8 - 13 juli
Vandaag vertrek ik naar Naxos. Mijn (vaste) hotel Sanoudos heb ik al gereserveerd omdat ik laat aankom, en het bovendien juli is, dus hoogseizoen.
Ik bedenk dat ik toch maar eens naar het oliepeil moet kijken voor ik wegga. De laatste keer was begin mei (deed mijn vader..), dus vooruit, toch maar even doen. Ik gooi de motorkap open en pak een handschoen en een doek. Binnen 10 seconden staat iemand naast me en vraagt wat er aan de hand is en of hij kan helpen... Een geruststellende gedachte. Ik vertel hem dat ik alleen het oliepeil moet controleren. Nou, dat kan hij wel even doen. Ik zeg dan toch maar eerlijk dat ik het nu ook kan... Ahum. Hij schiet in de lach en blijft vergenoegd kijken. Maar ja, erg ingewikkeld is het allemaal niet, ik gooi er zelfs nog wat olie bij, en voila.
Ga nú naar Athene!
Athene - Glyfada; 6 - 8 juli
Toen de meltemi op volle sterkte over het land raasde, en ik in Iria zo ongeveer bezweek van de warmte, zei iemand me het al: ga nú naar Athene, het is er heerlijk als een noordenwind waait. En omdat er nog steeds een noordenwind waait, besloot ik om het eind van de storm af te wachten in de buurt van Athene, in Glyfada. En vandaag, donderdag, ga ik heerlijk de stad in. Niet eens zo zeer om te shoppen (al is dan natuurlijk ook wel erg verleidelijk..), maar vooral om lekker door Athene te slenteren en te genieten van wat er te zien en te doen is.
Naar Loutraki of Karystos op Evia; 2 - 5 juli
Zondag stap ik om negen uur in de auto. Onderweg valt me weer op dat de route naar Athene toch wel perfect is nu, met de splinternieuwe tunnels in de buurt van Elefsina. Ging ik in april nog langs de berg, nu er doorheen! Loutraki is een echt Griekse badplaats, leuk en druk, maar nu duidelijk geen goed moment om hier te zijn. Ik ben er om elf uur, het is windstil en smoorheet en beredruk. Nadat ik wat heb gedronken, en het duidelijk is dat appartementen meestal pas na zes uur beschikbaar zijn, ga ik weg. Op naar Evia. Om tien voor drie ga ik aan boord in Rafina voor een bootreisje van een uurtje, naar Marmari. Daarna naar Karystos. Het is er heerlijk koel, het waait lekker en bevalt me prima. Ik herinner me weer een restaurantje tegenover het strand aan de noordkant van Karystos, waar het zo lekker was. En inderdaad, ook bij herhaling héérlijk (Mesa Exo) en erg leuk om te zitten, beetje trendy. Binnen hebben ze als decoratie aan de wanden een expositie van allerlei Griekse voetbalmomenten. Grappig. Ik eet de beste penne met tomatensaus ooit! Je krijgt er standaard een toetje, een overheerlijke pannacotta. Mmmmmmm, morgen weer...
Iria - Epidavros; 30 juni - 1 juli
Tja, afgekoeld is het nog steeds niet... Maar, wie weet vanaf zondag. Dan is er een verlaging van de temperatuur voorspeld, met bewolking en storm! Maar gelukkig was het in elk geval vannacht al iets minder warm. Niet meer net alsof de zon nog schijnt in het donker... Door de open ramen en deuren kwam nu in elk geval zo tussen twaalf en zeven wat koele lucht binnen, zodat ik weer eens goed geslapen heb. Vandaag, vrijdag, was de laatste 'schooldag' voor mij. Weer wat bijgeleerd deze week, maar ik moet vooral veel oefenen natuurlijk. En daar heb ik dan in elk geval nog vier weken voor!
Mensenkinderen, wat is het hier WARM!!!
Ik dacht dat ik het hier in mei al heel erg warm had gehad... Als ik had geweten dat het nog veeeeeeel warmer kon... Het is hier in Nafplio (en Iria) nu al een paar dagen 39 graden, zon (uiteraard) en een loeiharde warme wind. Het lijkt of je voortdurend naast een levensgrote fohn staat, die je bijna helemaal omver blaast. Ik denk steeds aan het gedichtje van Annie MG Schmidt over juffrouw Scholten, en vraag me af wanneer ik hier smelt en er slechts een plasje Corry overblijft... Als ik 's morgens om 8.15 wegrijd is het 30 graden, nog redelijk aangenaam. Maar al na een uur of twee is het echt heel erg heet, ons leslokaal heeft geen airco, dus we zweten en wapperen wat af! De talloze flesjes gekoeld water die we achterover slaan zijn nauwelijks bestand tegen deze temperatuur. Je moet doordrinken voordat het warm wordt..
Kala Nera - Eretria - Steni; 22 en 23 juni
Na een weekje Kala Nera vertrekken we donderdag weer richting Evia voor de laatste twee dagen Griekenland van mijn bezoekster. Zij vertrekt zaterdag naar huis, ik ga dan voor een weekje Grieks naar Nafplio/Iria. Tja, en vertrekken na een week betekent behoorlijk wat inpakken. We stapelen de bagage in de lift en eenmaal beneden in de hal, waarna ik de auto ga halen. Als ik voor de deur sta, wil de hoteleigenaar ons beslist helpen met inpakken. Hij sjouwt de koffers op mijn aanwijzen op de achterbank. Als hij voor wat andere tasjes de achterklep opendoet valt hij opnieuw om van verbazing… want de kofferbak is natuurlijk gewoon nog vol. Hij kan zich niet inhouden en giert het uit van de lach. Ik leg hem toch maar even uit dat ik vijf maanden op reis ben en nogal wat meegenomen heb…
Kala Nera - Volos - rondje Pilion. 17 - 21 juni
Zaterdagochtend gaan we shoppen in Volos. Volos is een typisch Griekse stad, met tal van winkels en aan de kade allerlei trendy terrassen. De stad heeft geen bezienswaardigheden, wel veel gezelligheid. En je kunt vanuit Volos prima naar de Sporaden varen, zoals Skiathos, Skopelos en Alonnisos. Net als veel Grieken ontbijten we met koffie en een sesamstengel op het terras en gaan daarna winkelen. Eenmaal terug in Kala Nera blijkt dat zaterdag en zondag een typische weekendbestemming te zijn voor Grieken uit het binnenland (weekendje kust) en uit Volos (dagje strand). Eind van de middag komt het op gang en ’s avonds is het een gekakel van jewelste op alle terrassen. We zijn van plan om ’s avonds dan ook eens flink te gaan stappen in Kala Nera. Maar dat valt tegen!
Eretria - Kala Nera; 12 - 16 juni
Eretria ligt gevouwen rond een hoekje in de Golf van Evia, het water tussen Evia en het vaste land van Griekenland. Het heeft drie kades, waarvan twee met allerlei terrasjes. Gezellig plaatsje. Ons hotel heeft een zwembad waardoor we de verleiding niet kunnen weerstaan om op de aankomstdag eind van de middag aan de rand van het zwembad op een ligbedje nog wat van de zon te genieten. Het zwembad delen we overigens met de zwaluwen in de buurt die eind van de dag over het water scheren om even af te koelen. Helaas is de zon de volgende twee dagen wat schaars. Ook ’s avonds is het niet echt aangenaam, zodat we na een snelle borrel toch maar in het appartement voetbal gaan kijken. Dinsdag wandelen we een dagje in de omgeving, gevolgd door wederom een zwempartij en een avondje shoppen in Halkida. We struinen wat schoenen- en kledingwinkels af, ik bezwijk voor een paar echt Griekse slippers en een hemdje. In een CD-winkel wil ik wat CD’s kopen, waarbij de verkoopster meteen vraagt of ik misschien kopieën wil, voor vijf euro per stuk… Dat is me toch nog nooit gevraagd in een officiële winkel. Ik waag het erop en ze blijken prima in orde te zijn! Verder genieten we wat van het uitzicht (en de ouzo) op één van de terrassen aan de kade.
Evia, Pinksteren in Limni; 8 - 12 juni
Donderdagochtend gaan we op pad naar Evia. Daar heb ik in Limni een studio gereserveerd tot maandag, dus tijdens het Griekse Pinksteren (Pendikosti) wat ook een belangrijk religieus feest is in Griekenland. Op tweede pinksterdag is tevens het ‘feest van de Heilige Geest’. We besluiten om niet direct via de snelweg te gaan, maar een route langs de kust te kiezen. Helaas. Ook deze, zo op het oog gedetailleerde, wegenkaart is een echte Griekse kaart. Vol verrassingen. Dus wegen die net wat anders lopen. Wegen die lijken door te gaan, maar dat toch niet doen. Enzovoort. Met als gevolg dat we heel wat heen en weer rijden. Na een paar uur, en echt wel vele leuke weggetjes later, zijn we het beu en rijden naar de snelweg. Zo zijn we toch nog in de middag op Evia.
Stoupa - Kardamili - Dimitsana - Nea Makri; 3 - 6 juni
Zaterdagmorgen ga ik al vroeg op pad. Ik wil nu wat wandelen rondom Kardamili, een plaatsje dat hier zo’n zeven kilometer verder ligt en onder andere aan de Viros-kloof, in het Taygetosgebergte. Ik ben er om kwart over acht en het is meteen te merken dat het nu echt minder warm is. Gelukkig maar, want het wandelt toch een stuk fijner als het maximaal 25 graden is dan 35! In het noorden van Kardamili kun je enkele wandelpaden volgen; ik neem het pad naar Agia Sofia, een Byzantijns kerkje waar je via een pad aan de noordkant van de berg naar toe klimt. In eerste instantie wilde ik door de kloof lopen, maar ik hoorde van anderen dat het eerste stuk toch behoorlijk saai is en het veel mooier is om vanaf boven te zien. Aangezien ik niet helemaal naar Exohorio wil lopen, en dus diep in de kloof, klim ik naar Agia Sofia. Het is inderdaad een mooi (voormalig ezel-)pad dat regelmatig een prachtig zicht geeft op de kloof. Het kerkje is zoals zoveel Byzantijnse kerkjes, maar toch leuk. Daarna ga ik via het nabij gelegen dorpje naar beneden. Halverwege de weg kun je weer een wandelpad volgen dat in Kardamili uitkomt.
Leuke tocht van iets meer dan twee en een half uur dus net genoeg voor een ochtendje. Het is inmiddels gigantisch gaan waaien dus geen weer meer voor het strand. Ik ga eerst naar de kapper, tja dat kan echt geen vijf maanden wachten.., en dan lekker op het balkon (uit de wind!) zitten leren en lezen. Vanavond weer inpakken en morgen naar het Noorden!
Captain Corelli's mandoline; lézen dat boek...
Nee, niet alleen voor Kefalonnia-gangers!! Niet alleen voor fans van de film (integendeel). Niet alleen voor mensen die van oorlogsboeken houden, zeker niet. Maar voor iedereen die iets meer wil weten over de geschiedenis van Griekenland en het wezen van de Grieken, of gewoon een meeslepend boek wil lezen, thuis of tijdens de vakantie, lézen dat boek! Het is een geweldig epos waarin je niet kunt stoppen met lezen. Ik las het de afgelopen dagen, en vergat bijna dat ik in het heden leef, en ook nog van alles wil ondernemen. Gelukkig was ik in Stoupa, waar ik dus maar even heel ordinair twee dagen op het strand heb doorgebracht (ja, ik ga echt nog wel wandelen in de kloof bij Kardamili…). En de avonden op mijn balkon. Om dat boek uit te lezen. In één woord meeslepend, in een niet te evenaren schrijfstijl, een meesterwerk van Louis de Bernières: Captain Correli’s mandoline. Vergeet de film als je die hebt gezien, vergeet hoe heet hij ook al weer die de hoofdrol speelde, maar verdiep je in de echte captain Corelli. Voor wie het nog weet, enkele weken geleden schreef ik over de tegenstrijdigheid van de Grieken. In het boek komt een treffende verklaring, gegeven door één van de hoofdpersonen, zijn hele leven woonachtig op Kefalonnia:
Rondje Mani met 20 rode ferrari's - Stoupa; 30 mei - 2 juni
Wel eens 20 rode ferraris tegengekomen? Ik sinds 30 mei wel! Het is half negen als ik wegrijd uit Gythion, met als doel Kardamili of Stoupa. Maar ik begin met een rondje Mani, want wil het typische Mani-dorp Vathi zien, en het grappige vissersdorpje Jerolimanes, beiden helemaal in het Zuiden gelegen. De typische oude Mani-dorpen bestaan uit vierkante (toren)huizen met kleine ramen en van zandkleurige steen. Veel huizen zijn vervallen, maar steeds vaker worden ze opgeknapt of ook wel nieuw gebouwd naar oude stijl. Het is wel apart, maar ik moet zeggen dat het niet helemaal mijn stijl is. Ik vind het nogal saai en wat naargeestig. Maar het past wel in het landschap wat ook wat beladen overkomt. Kaal, ruig, droog, alhoewel de kuststrook niet zo heel hoog is, wordt het landschap toch steeds gedomineerd door het reusachtige gebergte in het midden. Vathi is dus hét voorbeeld van zon echt Manidorp en ligt bovenop een heuvel. Heel apart zicht dat wel. Maar ik geef dan toch de voorkeur aan het kleine Jerolimenas, dat half verscholen tussen twee kliffen ligt. Ik drink er even wat, maar het is er wel al snel warm, nu om 10.00 uur is het de zon al flink smelten!
Gythion/Mistras/Sparta; 28 - 30 mei
Als ik uit het raam van mijn kamer kijk, zie ik mijn droomuitzicht. Als het om een niet-levend beeld gaat wel te verstaan… Hoewel, levendig kun je wél zeggen. Een niet te grote haven met een lange pier waaraan af en toe een veerboot of groot zeiljacht aanmeert, een o zo blauwe zee, een kade met een bonte variatie aan vissersbootjes en kleine jachten, geflankeerd door diverse terrassen op de kade zelf. Als het niet zo beregezellig in Gytion zelf zou zijn, hing ik hier elke dag uit het raam. Helaas geen balkon, kleinigheidje blijf je houden zou mijn vader zeggen. Niettemin, ik geniet ervan. Zoals ik me ook vanmiddag op een terras in de zon en aan het water realiseerde hoe ik geniet van elke dag. Wat een luxe bestaan is dit toch. Zo maar rondreizen, blijven waar je het leuk vindt, nieuwe dingen meemaken, onvergetelijke ervaringen opdoen, mensen ontmoeten, en vooral ook zoveel prachtige dingen zien in dit geweldige land. En eigenlijk voelde ik me ook wat beschaamd. Ik besef dat zo veel mensen dit niet kunnen doen. Omdat ze moeten werken, voor kinderen moeten zorgen, brood op de plank brengen. Zo veel armoede in de wereld, en ik reis hier maar rond alsof alles zo maar kan. Natuurlijk, ik heb er ook voor gespaard, en smijt niet met geld of zo, maar toch.. En ik moet zeggen, het reizen is wél verslavend! Ik heb nu echt de smaak te pakken vrees ik. Net over de helft van mijn reis, en nog negen weken voor de boeg, zit ik al plannen te maken voor nieuwe reisjes. Hoeven niet altijd zo lang te zijn, maar mmmm wat is dit heerlijk!
Van Iria naar Leonidio en Gythion; 25 - 29 mei
Donderdag 25 mei, alweer het laatste dagje Iria. Het is (uiteraard) nog steeds huidverdovend heet. Ook vandaag dus maar weer vroeg de wekker gezet. Ik wil eerst nog even naar het strand, maar daar om elf uur wegwezen vanwege de hitte. Nog een paar boodschappen doen, even internetten, en dan inpakken om morgen ook vroeg weg te kunnen. Vanavond heb ik dan nog even tijd om iets te doen.
Poros, na een klein rondje kust Argolida; 22-24 mei
Ik vlieg overeind als ik een vreemd muziekje hoor naast mijn oor. Wat is dat?? O ja, dat is waar ook. Ik heb voor het eerst de wekker in mijn mobiel gezet. Dus die klinkt zó! Enfin, ik ben in elk geval een keer vroeg wakker, het is half acht. Vandaag wil ik naar Poros, en niet al bij de eerste stap op het eiland op apegapen liggen van de hitte. Dus, vroeg weg. Eventjes acht uur stap ik in de auto. Net buiten Iria zie ik een kudde schapen op de weg. En.. twee wollige viervoeters als schaapherder. En dat doen ze goed! Heen en weer lopend langs de kudde manen ze de schapen het veld aan de overkant in te gaan. Als ik (inmiddels langzaam) aan kom rijden, gaat één van de honden midden op de weg staan en naar me blaffen. Maar geen paniek, ik sta al stil… Pas als het laatste schaap het veld in is, wordt de weg ‘vrijgegeven’. Geen herder te zien, zou hij ergens stiekem om een hoekje staan kijken? Ik moet zeggen deze herders bevallen me beter dan diegene die ik vorige week ergens tegen kwam. Een herder op de brommer, die heen en weer rijdend over een stukje weg van 50 meter ofzo de kudde in de wei hield!
De Volkskrant gekocht, voor 2,95....
Tja, dat is de prijs voor het feit dat mijn krant ook een reisje achter de rug heeft. Per vliegtuig naar Athene en dan per bus naar Nafplion, schat ik in. En daar heeft hij dan een dag over gedaan, zodat ik vandaag, zaterdag, de krant van vrijdag lees. Geen probleem, ik volg het Nederlandse nieuws toch nauwelijks, dus wat maakt het uit dat ik een dagje later lees over de beroering die minister Verdonk heeft veroorzaakt met haar uitspraken. Het nieuws over Ayaan stuurde iemand mij in telegramstijl toe, waarna ik even op de site van de Volkskrant heb gekeken ‘wat er nu allemaal aan de hand was’. Ach ja, ik zal eerlijk zijn, het Nederlandse nieuws is verder van mij verwijderd dan de kilometers afstand tussen Nederland en Griekenland verantwoorden. Ik creëer hier gewoon mijn eigen nieuws voor een poosje en volg dat van Griekenland op (figuurlijke) afstand; ik beheers de taal nog onvoldoende om alles in de nieuwsuitzending te snappen. De grote lijnen krijg ik wel mee, maar daar houdt het ook mee op. De krant die ik af en toe koop gaat iets beter, want dan ligt mijn woordenboek ernaast…
Nafplio/Tyrins, nog steeds Iria, en ... lekker eten; 15-16 mei
Al twee weken in Iria, de tijd vliegt voorbij. Iedere ochtend genieten van de stilte, iedere avond van de mooiste zonsondergangen. En tussendoor er op uit, naar een van de vele plaatsen of bezienswaardigheden, naar het strand in Tolo, naar Nafplio, wandelen, of op het balkon wat lezen, leren (ja, mijn Grieks moet nog steeds verbeteren..) of schrijven.
Ermioni Koilada Tolo; 10 mei
De dag begint wat bewolkt en ik besluit om maar weer eens een dag met de auto erop uit te trekken. Ik pak de kaart en bedenk dat ik wel eens naar Ermioni kan gaan. Ik ben er járen geleden wel eens een paar dagen geweest maar herinner me er niet zoveel meer van. We logeerden er toen wel, maar gingen vooral ook in de omgeving rondkijken. Het is maar iets meer dan een uur rijden en om 11.00 uur wandel ik al door het vriendelijke plaatsje. Heel apart door de twee zeekanten; het ligt namelijk op een landtong en heeft dus twee oevers en daarmee twee haventjes. Eén voor veerboten en jachten, en één voor de vissers. Aan beide kaden zijn terrassen. Er tussen in ligt het stadje, want zo mag je het wel noemen. Op een heuvel met tal van kleine straatjes en huizen in allerlei vormen. Ik dool wat rond, en bedenk dat dit ook weer zo’n typisch Grieks plaatsje is waar je je auto het beste maar beneden aan de haven parkeert, wat ik ook heb gedaan! Al te vaak kwam ik in straatjes met wat hindernissen. Zoals een weg die ineens ophield en in een trap veranderende (waar mijn auto wat problemen mee heeft..), of uitliep op het strand (waar je met een sprongetje van ongeveer een meter zou belanden -> heb ik maar niet gedaan) of waar ik tot mijn schrik ineens oog in oog stond met een grote (en volgens mij enge..) hond. Gelukkig zat ik ín de auto (raampjes dicht) en stond hij buiten, maar ik zag toen pas dat ik op eigen terrein was beland. Nee, voor mij liever niet te veel van dit soort verrassingen, als het er enigszins nauw en ondoorzichtig uitziet, parkeer ik liever ergens aan het begin van een dorp of aan de haven, is ook altijd goed.
Houden van ... mensen en decor
Houden van Griekenland is houden van de Grieken en houden van het land. Het land is niet zo moeilijk, daar kan ik in superlatieven over uitweiden. Ruige, soms ontoegankelijke bergen, een zo blauwe zee dat je je ogen soms niet gelooft, groene hoog- en laagvlaktes, stranden, drukke chaotische steden, stille weggetjes, witte bergdorpjes, monumentale bouwwerken uit perioden ver voor Christus, bloemen, bomen, kruiden, geuren, zon, … Overal is het weer anders, maar overal fascinerend. Iedere hoek om betekent een ontdekking. Iedere weg een reis naar iets nieuws. Ik hou maar op, want niemand gelooft mij straks nog!
Iria, wederom een appartement op een berg; 1 - 5 mei
Maandag 1 mei is weer reisdag, we willen nu via secundaire wegen naar Iria rijden. De eerste stop is natuurlijk bij het kanaal van Korinthe. Via de afslag naar Loutraki/Isthmia kom je bij een punt waar je echt helemaal de diepte inkijkt. Helaas komt er alleen een klein jachtje aanvaren en geen ‘echte’ boot waardoor je niet goed ziet hoe smal het eigenlijk is. Het kanaal is maar 25 meter breed, op het hoogste punt 80 meter hoog en 6,3 kilometer lang. Het is tussen 1881 en 1893 gegraven, maar ik las dat er al over gesproken werd in de 6e eeuw vóór Christus. In 40 onderzochten de Romeinen hoe ze het zouden kunnen verwezenlijken en in 67 werd onder Nero ermee begonnen. Zesduizend slaven gingen aan de slag, maar door het overlijden van Nero stopte men drie maanden later. In 1687 deden de Venetianen een poging, maar liep op niets uit. Enfin, uiteindelijk is het goed gekomen, men heeft zelfs de locatie van de eerste poging aangehouden (was ook de kortste).
Delphi, Arachova, Kiato en Iria; 29 april -3 mei
Nadat het vrijdag tamelijk bewolkt was is het zaterdag gelukkig weer redelijk weer. Geen zon, maar ook geen superdichte bewolking. We gaan naar Delphi, voor mij dus de tweede keer in korte tijd. Maar geen probleem, want het was er prachtig dus ook nu zal ik er weer van genieten. En dat blijkt ook zo te zijn, want heel de site is één zee van kleurige bloemen. En dat was de vorige keer nog niet (laatste week van maart). Ook anders is de hoeveelheid auto’s en bussen die er nu geparkeerd staan. Aanzienlijk meer dan in maart! Niettemin, het is een erg grote opgraving, dus je loopt elkaar eigenlijk niet voor de voeten. Ook mijn ouders genieten enorm van de site en van de schitterende omgeving (het beroemde ‘olijvenbos’ eromheen) en de uitzichten. Niet voor niets staat het hele gebied van Itea tot en met Arachova met de aanwezige opgravingen op de Wereld Erfgoedlijst van de UNESCO. Het dorp Delphi is drie keer niks, dus na het bezoeken van de opgraving rijden we door naar Arachova. Dat is wel een interessant bergdorp met enkele goede restaurants. Wij kiezen opnieuw voor Agnantio, in de doorgaande straat, waar het ook deze tweede keer weer smullen is. Ik heb bedacht dat ik misschien nog wel een authentiek kleed mee wil nemen; in Arachova staat een beroemde tapijtfabriek. Maar ik heb geen zin om na het eten nog naar die fabriek te zoeken (want inmiddels erg koud) en kijk wat in de vele winkels in de hoofdstraat. Maar rustig kijken is er niet bij, er zijn vrijwel geen bezoekers vandaag en iedereen sleurt je zowat naar binnen. Je voelt je dan zo verplicht om te kijken en gegeneerd als je het toch niet doet. Ik stop er toch maar mee, ik kom vast nog wel eens een tapijtdorp tegen… Omdat het inmiddels heel erg koud geworden is (zonder zon 10 graden!!!) gaan we gauw de warme auto in en terug. Brrrrr, en dat is Griekenland in bijna mei! s ’Avonds zie ik op TV dat Griekenland ingesloten licht tussen twee lagedrukgebieden en dat het in het hele land zal regenen morgen…
Athene - Galaxidi; 24 - 27 april
Het is nog niet zo lang geleden dat ik in Athene was. Een week of vijf om precies te zijn. Maar toch verheug ik me weer op een dagje drukte in de stad. Ik laat dinsdag 25 april mijn ouders hét handelsmerk van Athene zien: de Acropolis. En ook ik vind het toch weer indrukwekkend. Niet alleen de bouwwerken (hoe hébben ze dat toch voor elkaar gespeeld in die tijd – halverwege de vijfde eeuw vóór Christus - om zulke enorm grote en zware zuilen rechtop neer te zetten en dan nog een dak erop te maken..), maar zeker ook het zicht vanaf de Acropolis. Je kijkt rondom op een mooi en relatief groen stukje van Athene. Vooropgesteld dat de stad absoluut niet groen is, want het grijs/wit van de vele hoge gebouwen overheerst. Maar goed, voor zover je groen stukjes hebt, je ziet ze vanaf dit uitzichtspunt opperbest. De agora aan de ene kant, het theater van Herodus Atticus aan de andere kant, en bergopwaarts gekeken onder andere de Tempel van de Olympische Zeus in een klein groen parkje. En natuurlijk zie je vanaf hier ook prima het presidentieel paleis met de National Garden erachter.
Pasen in Griekenland
Pasen in Galaxidi; 22 april
Het Grieks-orthodox Pasen valt binnen drie weken vóór of na ons paasfeest. Dit jaar valt het op 23 april. Het is de belangrijkste Griekse religieuze feestdag en de hele week ervoor (de Goede Week) geldt als een feestweek. De kinderen hebben deze week en de week na Pasen vakantie. De ceremonies en symbolen gaan terug tot de Byzantijnse tijd en ook tot vroegere en primitievere geloven. Het schijnt zo te zijn dat men in de oudheid rond deze tijd het feest van het licht vierde. Het afscheid van de donkere maanden des doods en het begin van de lichte maanden van het nieuwe leven.
Dag Kreta
Plateau Katharo; 18 april
Laatste dag op Kreta. Rond 12.00 uur gaan we nog een ‘mini-Lassithi’ bekijken, in de bergen boven Kritsa. Kritsa was ooit een echt Kretensisch bergdorp 9 km van Agios vandaan. Het is nu nog steeds een bergdorp maar de toeristische commercie heeft genadeloos toegeslagen. De doorgaande weg ik vol souvenirshops, kleedjesshops, snoep/eetwinkels en taverna’s. Gauw er doorheen. Dan klimt de weg naar 1100 meter hoogte, met superuitzichten op Agios Nikoloas. Eenmaal over de pas heen zie je het plateau Katharo (‘schoon’ plateau), met groene weiden, groenteteelt, en ook hier weer een overweldigende rust. Zittende bij een kleine taverna hoor je niets behalve een paar vogeltjes. Het valt dan ook meteen op als er een zwerm van zo’n 8 à 9 gieren boven ons hoofd aan het jagen zijn. Je hoort het zoemen (trillen) van hun machtige vleugels. Indrukwekkend!
Sitia - Vai - Iraklio - Elounda; 11 - 13 april
Na een paar dagen onstuimigheid in de atmosfeer is het weer vandaag zoals het moet zijn, zonnig en zonder veel wind. Een heerlijke dag. Na thee en yoghurt op het balkon besluit ik naar Sitia te gaan, een havenstadje zo’n 65 kilometer verderop. De weg er naar toe is schitterend, het eerste deel slingerend langs de kust, het tweede stuk binnendoor met deels een ruig berglandschap, deels glooiende olijfgaarden. Volgens de Capitoolgids is dit een van de mooiste landschappen van Kreta en ik geloof het meteen. Ik kan de verleiding ook niet weerstaan om een paar keer uit de auto te stappen en wat foto’s te maken. Wat je helaas niet kunt fotograferen zijn de geuren. Bloemen, kruiden, bomen, het ruikt echt heerlijk. Waar blijft de camera die ook geur kan opnemen?
Ammoudara Agios Nicolaos Mirtos Lassithi; 1 5 april
Al dágen lang elke dag wakker worden met zon…wat een luxe na die koude winter in Nederland. Iedere morgen ontbijt op het balkon, kan het beter? Na zaterdag Agios Nicolaos (her)verkend te hebben, is het zondag tijd voor de omgeving. We maken een trip naar het Moni Faneromenis, een klein klooster met kerkje dat op een hoogte van 700 meter in een rots is uitgehouwen. We komen er via een slingerende weg van 6,5 kilometer. Bijna misselijk van de bochten, maar wát een uitzicht! Wel oppassen dat je geen geit van de weg afdrukt, die uiteraard ook recht op dit pad naar boven hebben. Het kerkje is klein en donker met muurschilderingen, kleden op de vloer en veel kaarsen. Er is net een doopfeest geweest. Een paasbest uitgedoste mensenmassa begeeft zich naar de vele auto’s die langs de weg geparkeerd staan. Ben ik even blij dat we geen 10 minuten later zijn. Hadden we op dat smalle één-autoweggetje toch zo’n 25 tegenliggers gehad!
Lassithivlakte; 6 april
Donderdag 6 april vertrekken we rond 10.00 uur richting Neapoli, om vanuit daar de route rond het Lassithiplateau te rijden. Het is weer stralend zonnig en al warm. We rijden vanuit Neapoli via Amigdali en Exo potami naar Agios Giorgos. Dat betekent veel klimmen door ruig gebergte. De weg is aanvankelijk super, redelijk nieuw geasfalteerd. Dat ze nog aan het werk zijn zien we onderweg. Zo’n 5 kilometer lang moeten we ons door de weg in aanbouw worstelen. De stenen spatten rond ook al rijden we superlangzaam. Ik denk maar niet te veel aan mogelijke butsen in de lak… Graafmachines en vrachtauto’s concentreren zich gelukkig een beetje op één plek waar we met hulp langs kunnen. Poe, poe en dat alles naast een diepe afgrond. Ik ben blij dat ik hier geen kraanmachinist ben.
Maar de beloning is er naar. Lassithi staat in bloei en is prachtig. De vlakte zelf is relatief klein, met groene weilanden en veel schapen en geiten. De bergen omlijsten het als op een plaatje. Op het Diktigebergte ligt nog sneeuw. Bij het dorp Tsermiado gaan we op zoek naar een klooster bovenin. De weg begint geasfalteerd maar al na 100 meter wordt het zand en stenen. En smal.. En steil.. Een schietgebedje om geen tegenligger tegen te komen helpt. Maar wat doen die geiten hier toch midden op de weg?? We bereiken tenslotte een soort keerpunt bovenaan, met een superuitzicht over de vlakte. We besluiten het lot niet te tarten en om te keren. Er zijn nog meer kloosters op Kreta..
Glyfada - Athene - Kreta; 27 - 31 maart
Vanochtend verlaten we het nog tamelijk koude Delphi en gaan op pad naar Athene. De weg is perfect, breed en redelijk onderhouden. Al blijf ik me verbazen over het feit dat zelfs in de autosnelweg (vanaf Thebe) overal gaten in de weg zitten. En daar rij je dan met een gemiddelde snelheid van 130 km per uur overheen… Een eindje vóór Athene valt me op dat meer auto’s zich houden aan de verplichte maximum snelheid van (hier) 110 km/u. Als ik dan ook nog een tegenligger zie knipperen met z’n lichten, besluit ik ook maar meteen wat gas terug te nemen. Een wijs besluit blijkt 200 meter verder, daar staat een agent met lasergun! Poe, poe, net op tijd.
Galaxidi Delphi / vervolg
Eten
Deze dag is ook een dag voor een lange wandeling in de omgeving van Galaxidi. Prachtige pijnboombossen tegenover de grote vissershaven (er is ook nog een kleine ronde haven met jachtjes en zeilboten) en dan een superuitzicht op het plaatsje zelf. Helaas begint het te regenen, zodat we relatief snel teruggaan. Morgen nog een dagje, we gaan pas ’s avonds naar Delphi om te slapen. In Galaxidi wordt de Onafhankelijkheidsdag (25 maart) groots gevierd hebben we ons laten vertellen. Ik ben erg benieuwd, op ons favoriete terras zitten we eerste rang. Vanavond eten we in een kleine mezedopolio, die we in een zijstraat van de boulevard vinden, als we ons er over verbaasd hebben dat er om 21.00 uur nog vrijwel niemand ergens aan het eten is (en onze maag knort!). Als we binnenkomen zijn zo’n vier tafeltjes (van de 12) bezet, maar voor we goed en wel gesetteld zijn begint het binnen te stromen. Dat gaat zo door tot er echt niemand mee in kan en ook de bar vol wachters zit! Zo te zien kent vrijwel iedereen elkaar en het ‘Chronia Polla’ en ‘Ti kanete?’ (welkomstwens) is niet van de lucht. Het bestellen van het eten gaat heel anders dan we gewend zijn.. Het begint met het leveren van het gebruikelijke brood en water, én drie kannetjes wijn: wit, rosé en rood. We snappen al snel dat het de bedoeling is dat je gewoon iets kiest (of meerdere..). Dan komt er een klein kaartje met alle gerechtjes erop, een bestelboekje en een pen. Met andere woorden, we schrijven onze bestelling zelf op! Ik doe mijn best… volgens mij hebben ze nog nooit een bestelling gezien in zo’n schoolschrift Grieks (de meeste Grieken schrijven nagenoeg onleesbaar!). Maar het lukt allemaal en het eten is voortreffelijk.
Nafpaktos Galaxidi Delphi 21 - 26 maart
Wow, de brug tussen Rio en Andirrio is echt een belevenis. Althans voor mij. Ik vind hem prachtig. Maar ik houd dan ook erg van bruggen, de Erasmusbrug vind ik ook een beauty. En deze bij Rio dus. Vanaf de boot was het al prachtig om te zien, maar eenmaal in Rio torent hij echt boven alles uit. Schitterend. Wel bekruipt me het gevoel dat zo’n dorpje toch wel erg gedomineerd wordt door de brug. Hij begint zo ongeveer halverwege het dorp, daar zijn toch tal van huizen voor gesloopt, dat kan niet anders. En waar je ook kijkt zie je de ‘aanvoerroute’ naar de brug. Maar goed, erover heen rijden is geweldig. Hij kost ruim 10 euro maar oké, dan heb je ook wat.
Onderweg naar Griekenland
Na een hectische laatste week van voorbereidingen gaat de reis dan nu echt beginnen. Zaterdagochtend nog de laatste zaken in tassen doen, spullen in de auto proppen (ik wist niet dat we zo’n kleine kofferbak hadden; er gingen toch altijd 14 bananendozen in?) en nog even wat foto’s maken van het vertrek. En natuurlijk nog een laatste knuffel voor de twee katten die al de hele ochtend zenuwachtig zijn. Rond 12.00 uur gaan we dan toch op pad.
Eerste halte: Trier. Voordat we daar zijn, moeten zo’n 350 km overbrugd worden. Waarvan het grootste deel door België, wat natuurlijk een avontuur op zich is! Het wegdek van de snelweg tussen Antwerpen en Luik lijkt nog het meest op een patchworkkleed met rafels. Het wegenfonds zal nodig weer wat geld moeten vrijmaken om hier iets fatsoenlijks van te maken. Maar ja, misschien hoort het er wel bij. Tenslotte heeft het ook iets bekends, zoals trouwens deze hele eerste etappe. Een paar weken geleden zijn we wezen shoppen in Aken, nu dus iets verder, naar Trier.
Bijna
Terwijl de regen genadeloos op mijn dak neerplettert, zet ik vrolijk nog wat spullen klaar. Zonnebrandcrème, strandlaken, luchtbed, boeken, wandelschoenen, en nog het een en ander. Dag winter, ijs en regen. Welkom lente, bloemen en zon. Nog 10 dagen en we vertrekken naar Griekenland. Niet dat het daar nu alle dagen stralend weer zal zijn, maar ik hoop toch wat meer vrolijkheid dan de grijze deken die vandaag over Zeeland hing. Niettemin, echt last had ik er ook niet van. Om tien voor 8 zat ik achter mijn bureau om daar om half 6 vandaag te gaan. In de tussentijd was het aardig puffelen om mijn ‘to-do-list’ toch wat in te kunnen krimpen. Gek gevoel om zo te werken met een niet te passeren deadline!
Winter in Griekenland
In de ban van sneeuw en ijs, dramatisch pratend over Siberië in Europa, verbazen de Grieken zich erover hoe het winter kan zijn in hun land. Terwijl de Odos Attiki veranderd is in een spiegelgladde, strakke ijs’highway’, en inwoners zich dagelijks afvragen of Siberische tijden zijn aangebroken, kijk ik naar de beelden op TV met een mengeling van medelijden en leedvermaak. Ze zijn het duidelijk niet gewend, het worstelen met gladheid en grote hoeveelheden sneeuw. Ik zie iemand met een tuinschepje de sneeuw van z’n dak scheppen. Iemand anders probeert toch met een scooter een ijzellaag op de weg te trotseren (wat natuurlijk mislukt…dat kon ik hem meteen wel vertellen). Een verslaggever ondervraagt gestrande automobilisten hoe ze overleven in deze onmetelijke sneeuwfile. Een béétje winter, en het land is in rep en roer.
Nee, dan wij, smekend om wat ijs en sneeuw. Stiekem hopend dat sneeuwpoppen eindelijk eens langer leven dan drie dagen. Marathons op natuurijs, avonden op schaatsen op de stadsgracht, koek en zopie, warme erwtensoep, mutsen, open haard en rode port. Mmmm, winter in Nederland, laat maar komen!
Want, dan is het des te sneller voorjaar. De sneeuwklokjes wagen het al om naar boven te komen, maar oeps.. wat is het koud. Ik zie ze denken, waar blijft die warme sneeuwdeken?
Traveling light???
Cola light, oké, eventueel. Becel light, tuurlijk. Chips light, nou misschien… Maar traveling light…? No way! Beetje comfort in den vreemde moet een mens hebben, als je het mij vraagt. Als ik half maart naar Griekenland vertrek, zal de auto bijna door zijn assen zakken. De wielen zullen zuchten en kreunen bij zoveel, in hun beleving vast overbodige, balast. De wanden worden opgerekt, de kofferbak kan nog net dicht. En op de achterbank? Geen plaats voor lifters. Niet dat ik überhaupt plannen had om die mee te nemen, hoor. Ben ik veel te schijterig voor. Ik zie dan meteen een potentiële bedreiger voor me, of naast/achter me om precies te zijn. Mensen die ik ken zijn altijd welkom om mee te rijden, maar hoe zielig iemand ook langs de kant van de weg met z’n bordje ‘Venetië’ of zoiets staat, ik trap er niet in als ik hem/haar niet ken! Sorry, mensen, ik kan er niets aan doen, zal misschien de opvoeding wel wezen… (sorry pa en ma). Maar goed, er is ook geen plaats. Dat is duidelijk. Want ik ga tenslotte VIJF MAANDEN op pad, dus dan héb je wat nodig! Een doos met boeken is dan nog wel het minste. Een dag niet gelezen is een dag niet geleefd, niet waar? Maar ook koffers vol kleding moeten mee. Tenslotte is het in maart misschien nog koud, het kan regenen en sneeuwen, in mei is het aangenaam en wordt er veel gewandeld en ’s middags gezond.
TV-hater wordt TV-verslaafde door ERT
Tegenwoordig ben ik helemaal op de hoogte van het nieuws in Griekenland. Nou ja, min of meer dan. Erg verguld dat ook in Zeeland digitale TV mogelijk bleek, mét een Griekse zender, ben ik een paar weken geleden spoorslags naar een TV- en nog veel meer- leverancier gerend. Vanaf dat moment zit ik dagelijks aan de buis gekluisterd. Ik, TV-hater pur sang, die nooit kan meepraten over TV-helden, reclames, detectives of andere series, kijk vrijwel DAGELIJKS naar ERT-Sat, de Griekse zender die ook in Nederlandse huiskamers te zien is. Ik kijk toeristische programma’s, spelletjes, series (hoog GTST-gehalte), sport, muziek, en natuurlijk nieuws en actualiteiten. Geniet van historische sneeuwval in het Noorden, van de regen en storm op de eilanden, van reclame voor parfums, reportages over mij volslagen onbekende ‘stars’ en natuurlijk van de vele typisch Griekse landschappen, steden en vergezichten die voorbij komen. Smullen dus. En eerlijk gezegd valt het me zwaar om de programma’s goed te volgen, een soap valt nog wel mee, maar nieuws is een zware kluif. Het woordenboek ligt standaard op de bank, maar biedt nog weinig soelaas. Het inspireert wel tot veel studeren…
Dagdromen en een reisboek
Op zoek naar een adres van een studio in Parga waar ik eens ben geweest, blader ik wat door mijn reisdagboek. Of eigenlijk, reisverslagboek, want heftige zieleroerselen kom ik er niet tegen. Terwijl daar soms toch best wel aanleiding toe was. Maar hoewel het overwegend wat nuchtere beschrijvingen zijn van prachtige plaatsen, geweldige vergezichten en dromerige stadjes, zit ik al snel toch geboeid te lezen. Het oja en dat is waar ook vult mijn gedachten. Twintig jaar reizen brengt toch heel wat leuke gebeurtenissen mee.
WK voetbal in Griekenland
Ja, we gaan naar het WK-voetbal in Berlijn. Het is Marco gelukt om een team te smeden dat met veel enthousiasme voor het voetbal en voor elkaar (oké, ook met wat geluk) in staat bleek om zich te plaatsen voor het eindtoernooi. Leuk, ik verheug me er al op om te kijken! Altijd wel, maar volgend jaar helemaal. Dan zal ik kijken in de zwoele buitenlucht op een Grieks terras, temidden van andere voetballiefhebbers. Genieten van de prestaties van het Nederlandse team (hoop ik), maar ook wel van de reacties van alle anderen om mij heen. Het blijft een belevenis om in het buitenland tussen vakantiegangers te kijken naar wedstrijden van verschillende bijbehorende voetbalploegen.
Nog 24 weken hard werken, en dan... slowlife
Vanavond eindelijk maar eens mijn vakantiefoto's van dit jaar bewerkt. De een wat groter, de ander wat lichter, een volgende met meer contrast. Lang leve digitale fotografie, welkom beetje (gezichts)bedrog. Want was die lucht wel echt zo blauw? En die zee zo diep turkoois....? Ach, wat maakt het uit. Wat telt is het gevoel dat je krijgt als je de foto bekijkt. Een warm tintelend gevoel van herinnering en verlangen. Van sommige foto's kun je dus geen genoeg krijgen.
Nightboat to Samos
Een paar jaar geleden. Het is half 12 s avonds en we staan in de haven van Naxos te wachten op de boot naar Samos. Het waait stevig, nee eigenlijk stormt het! Windkracht 8 of zo, althans in mijn beleving. Toch twijfel ik er geen seconde aan of de boot zal komen, varen en veilig aankomen. Grieken zijn een zeemansnatie sinds eeuwen, toch? En de schipbreuk bij Paros zou pas een jaar later plaatsvinden. Het duurt en het duurt en er komt maar niets, tot eindelijk rond half 1 er een boot in de verte verschijnt. De lichtjes worden groter en groter. Tot twee keer toe doet het schip pogingen om aan te leggen. Dan vaart hij weg en worden de lichtjes weer kleiner en kleiner. Wat is er aan de hand?
Hoe inspirerend is een sabbatical in Griekenland?
Over krap een half jaar ga ik deze vraag proberen te beantwoorden. Live en op locatie ga ik op onderzoek uit. Een speurtocht naar een veelgeprezen cultuur, stille valleien, verrassende vergezichten, een turquoise zee en onverwachte ontmoetingen. Ik ga al wandelend bergen bedwingen (oké, heuvels denk ik), steden ontrafelen en bijzondere schatten ontdekken. En proberen te ontdekken waarom ik eigenlijk al twintig jaar verliefd ben op Griekenland. Hoewel ik nu ook wel al twintig redenen kan noemen waarom dat zo is...
Het is een fantastisch gevoel om ergens naar onderweg te zijn, zonder de noodzaak om snel aan te hoeven komen. Zo kun je dromen over en uitkijken naar het doel aan de horizon, maar je verder vooral bezighouden met het moment.